PALMYRA

Ga naar de FOTOCOLLAGE
Palmyra: Meer info 1 / Meer info 2

PALMYRA

Sinds onheugelijke tijden is Tadmor (de oude naam voor Palmyra) een pleisterplaats van de handelskaravanen op de zijderoute van en naar China. Tegenwoordig is het niet alleen bekend bij archeologen, maar is het ook de belangrijkste trekpleister van Syrië geworden. De "Stad er Palmen" is nu dan ook gemakkelijk bereikbaar via macadamwegen; in de airco bussen hoef je er geen stof te happen zoals vroegere reizigers.

Ga naar kaartje van de Karavaanroutes

Koningin Zenobia

In de 2de eeuw na Christus werd de woestijnoase door de Romeinen ingenomen en vervolgens ingelijfd bij de provincia Syria (die bijna het hele huidige Midden - Oosten besloeg). De stad vormde een buitenpost om de opdringende Perzen (de Parthen) tegen te houden. Na een eeuw of zo kreeg de plaatselijke koningin Zenobia (moet bloedmooi zijn geweest) het te hoog in haar bol. Zij streefde onafhankelijkheid na en breidde zelfs haar rijk ten koste van de Romeinen uit. Keizer Aurelius maakte echter in 272 korte metten met haar Alleingang en voerde haar gevankelijk naar Rome, waar ze in triomf in de straten van de stad aan het volk werd getoond. De stad zag er toen wel erg Romeins uit, maar de bewoners waren dat zeker niet. Men sprak er Perzisch, Grieks en Aramees (de taal die Jezus gesproken zou hebben). Na Zenobia zakte de stad weg in vergetelheid.

DAG 3

DAMASCUS ‑ PALMYRA ‑ HOMS

De dodenstad van Palmyra

Door woestijn heen en terug

Met de eigen bus dwars door de woestijn naar de klassieke oasestad Palmyra, 300 km verderop. Twee keer moeten we stoppen voor een soort road bloc midden in niemandsland, de papieren van de chauffeur worden gecontroleerd. Vóór het stadje gaan we graftombes en een dodenstad met torens bezoeken. Eeuwenlang hebben de bewoners hun doden in deze graftorens opgebaard. Sommige zijn nog vrijwel intact (zonder lijken evenwel...) De doodskisten lagen soms wel 5 rijen hoog in nissen, net zoals in catacomben. Er bevonden zich ook grafkelders met heel bijzonder beeldhouwwerk, soms nog half begraven in het zand.

Bescherming tegen woestijnrovers

Interessant zijn de ruïnes van de stad van Zenobia zelf, soms heel gaaf nog, zeker die van de Acropolis en de Bel ‑ tempel, met op de achtergrond het hooggelegen 17e - eeuwse fort uit de Osmaanse tijd van de Turkse overheersing hier. Dat Qualat Ibn Maan moest de stad beschermen tegen woestijnrovers (de bedoeïenen hier staan berucht om hun onbetrouwbaarheid). Indrukwekkend is de Colonnade, een zuilengang van 700 meter lang die door honderden pilaren omzoomd wordt. Ook het front van het theater staat nog rechtop. Tussen de antieke overblijfselen zwerven mannen met kamelen rond, waarschijnlijk om de couleur locale te versterken. Aardige jochies leuren met ansichtkaarten. Het lokale museum blinkt uit in oud fotowerk, maar valt verder nogal tegen. De belangrijke stukken liggen natuurlijk allemaal in Damascus in het Nationale Museum.

Overzicht van de oude nederzetting met fort op de heuvel

De cultus van Baal

De tempel van Bel (Baal) verkeert nog in prima staat, alleen het dak is foetsie. Baal was de godheid van onder andere de vruchtbaarheid (belangrijk in zo'n dor land, nou ja, eigenlijk overal ter wereld...) die vergelijkbaar is met de oppergoden van de Grieken. Zeus, en die van de Romeinen, Jupiter. De Joden en christenen fulmineerden als monotheïsten furieus tegen de verering van deze zogenaamde afgod. Toch zijn er nog veel elementen van de Baal - afgoderij in de grote woestijngodsdiensten als het Christendom en de Islam geslopen. Vaak zijn ze niet meer als zodanig herkenbaar. Het tempelcomplex is omsloten door een 15 meter hoge muur. Er is een offerplaats voor dieren herkenbaar; zij zouden ook mensen offeren, maar dat schijnt nooit echt afdoende bewezen te zijn.

Overzicht Palmyra

(KLIK OP EEN MINIATUUR VOOR EEN VERGROTING)

Grote stad Homs

De middagetappe voert ons naar Homs, een grote kleurloze stad in de vallei van de Orontes gelegen, eveneens een rit van 300 km. Een prima hotel hebben we daar! In de kelder wordt net een fancy fair gehouden, druk bezocht door de Syrische moderne middenklasse. Niks geen gesluierde vrouwen hier, maar zwaar geparfumeerde en modern opgetutte tantes van middelbare leeftijd die aan een stuk door roken en jonge meiden in spijkerbroeken en coca cola slurpend die voortdurend naar de jochies lonken.