Ochtendexcursie naar het orthodox‑christelijke Maaloula, kaasje voor priester Paul en de andere theologen en filosofen in ons gezelschap; hier hebben zij zich op verheugd! Het is een heel aardig en goed geconserveerd dorpje, met veel kerkjes en hier en daar een klooster. Een van die kloosters (met bijzondere deuren) kun je alleen bereiken via een smalle kloof die in gevaarlijke tijden goed te verdedigen was. Dat klooster is gewijd aan de Heilige Thecla (nooit van gehoord trouwens), een vrouw (maagd natuurlijk) die in de rotswand een bron heeft gevonden. Gevolg: pelgrimsachtige toestanden en souvenirwinkeltjes. We rusten uit op het panoramaterras van een luxe hotel; deze keer blijf ik, achteraf tot mijn spijt, bij de groep. Door dat lunchoponthoud kan ik het schitterend gelegen stadje niet echt op eigen houtje verkennen. Veel van de gebouwen van deze christelijke enclave dringen door tot diep in de kloven en spleten van de bergen, waar veel schaduw en veiligheid heerst.

Het Ottomaanse Azam - paleis

We zijn al vroeg terug in Damascus, waar we het fraaie Azam ‑ paleis met zijn schaduwrijke binnenhof bezoeken. Het paleis is nog niet zo oud, een paar honderd jaar slechts, maar het geeft wel een goede indruk van de toenmalige weelde die de lokale machtshebbers genoten. Water is belangrijk in dit woestijnachtige land, dus beekjes en fonteintjes horen er gewoon bij in de lusthof waarin de binnenplaats omgetoverd is. Er krioelt er van de plaatselijke toeristen hier, het einde van de Ramadan wordt gevierd en iedereen loopt er op zijn 'paasbest' bij. De gedisciplineerde schoolkinderen zijn opgewekt in de verwachting van allerlei lekkers dat ze krijgen bij het aanstaande feest "Idul al Fattir" dat het einde van de vastentijd markeert.

Vrolijke Palestijnse kinderen