|
|
|
LINKS
Historisch hart van de Levant Damascus ligt in het zuiden van Syrië dicht bij de Libanese grens. Ze dankt haar ontstaan aan het riviertje de Barada en haar zijarmen. Na duizend jaar irrigatie ontstond er een immense oase aan de rand van de onherbergzame Syrische Woestijn. De stad groeide later uit tot een cultureel en religieus centrum van de Islam. Ze telt momenteel een dikke 2 miljoen inwoners.
De moskee herbergt het graf van Saladdin, de Koerdische veldheer die de kruisridders uit het Beloofde Land wist te verjagen. Het graf is op initiatief van de Duitse keizer Wilhelm gerestaureerd. 's Avonds is de moskee fraai geïllumineerd. Het heiligdom telt drie minaretten en ligt vlak bij een opgraving van Romeinse ruines. Meer info over deze moskee
DAG 1 AMSTERDAM ‑ DAMASCUSMet KRAS op stapVertrek in de vroege avonduren. De groep van Krasreizen bestaat uit 28 personen. Reisbegeleider is de laconieke Johan die ik ook al in Jordanië heb meegemaakt. Alle groepsleden zijn van hoog intellectueel gehalte: hoogleraren, een dominee en een priester (Paul uit Roermond, leraar klassieke talen en recht op een gymnasium in Amsterdam, vriend van mijn ex‑leraar Nederlands van het Bisschoppelijk College, Paul v.d. G. zaliger), kunstenaars, critici, publicisten, veel leraren en enkele wetenschappelijk medewerkers aan de universiteit. Ik voel me als simpele leraar erg klein in dit hooggeleerd gezelschap. De discussies worden op een voor mij onbereikbaar niveau gevoerd. Alleen een joviale selfmade koopman uit Rotterdam valt uit de toon.
|
|
Ik bekijk de christelijke wijk, waar veel nog herinnert aan Saulus van Tarsus (de latere apostel Paulus) die hier in 42 na Christus werd bekeerd.Ik bezoek zijn crypte (foto hiernaast). Een kapel aan de Via Recta markeert de plaats waar hij door de Heer blind werd geslagen... ("Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij....?) De christenen worden overigens niet (meer) vervolgd in dit land. Dictator Assad behoort tot de minderheid van de Alevieten en hij gebruikt de christenen en de Armeniërs (heel talrijk in het noorden van het land) als bondgenoten om een tegenwicht te bieden tegen de soennitische meerderheid. |
|
|
Alleen als het niet anders kan eet ik samen met de groep. Steeds opnieuw valt dit erg tegen: meer dan brood, pasta en wat humus met salade kun je hier niet krijgen. Vlees schijnt hier helemaal taboe te zijn. Bovendien zitten er tussen die intellectuelen een paar ongemanierde schrokoppen die op de gezamenlijke schotels niets voor andere disgenoten overlaten. Trouwens, het is momenteel Ramadan, de vastenmaand, zou dat de reden kunnen zijn voor al die karigheid en zuinigheid in de hotels en restaurants? Op mijn kamer drink ik whisky; bier is in deze contreien blijkbaar taboe en dus niet te krijgen. Af en toe lukt het in een hotel, je krijgt dan wel heel hypocriet een servetje om je glas gewikkeld. Stel je voor dat een oprechte Moslim erachter komt dat er bier geconsumeerd wordt! Dann ist der Teufel los! |
|
Tijdens mijn urenlange omzwervingen door de nauwe straatjes en steegjes heb ik geen seconde een gevoel van gevaar of bedreiging gekend. (Dat is een kenmerk van de meeste dictaturen trouwens.) Ik werd nauwelijks lastig gevallen; gelukkig zijn de Syrische kooplui niet zo hinderlijk opdringerig als die in andere Arabische landen (Tunesië, Marokko, Egypte). In het labyrint van steegjes achter de bazaar liggen de eeuwenoude woningen aan sfeervolle binnenplaatsen; deze wijken worden nog overwegend door christenen bewoond. Er zijn dan ook nog veel kerken in Damascus, maar de moskeeën hebben toch wel duidelijk de overhand. Een verademing is er de afwezigheid van zwaar gemotoriseerd verkeer en ander blik op de weg.
|
DAMASCUS Damascus is de oudste nog steeds bewoonde stad ter wereld en was al in de 7e eeuw belangrijk als hoofdstad van de Omayadische sultans. De sfeer van die tijd proef je nog als je gaat dwalen over de sfeervolle overdekte bazaar en, door een wirwar van steegjes, uitkomt bij het gouverneurspaleis van Asad Pasja Al Azem. In dezelfde buurt kun je ook een bezoek brengen aan een hammam, een Arabisch badhuis. Een goede gelegenheid om in een sprookjesachtige sfeer contact te leggen met de plaatselijke bevolking. Azem-paleis Een meesterwerk van 19e-eeuwse islamitische bouwkunst "De reconstructie van het Azem-paleis is van groot belang voor de islamitische wereld." Aga Khan, jurylid Architectuurprijs Het Azem-paleis - gebouwd van 1749-1752 voor Assad Pasha al-Azem, de Osmaanse gouverneur van Damascus - is de grootste en rijkst versierde Osmaanse woning in de oude stad van Damascus. Het paleis kent een typisch Osmaanse indeling, met drie binnenhoven dicht bij elkaar. De salamlik, of ontvangsthof, is een formele hal met verkoelende marmeren vloeren en een fontein in het midden. Een gracieuze, zeer fraai gedecoreerde open boog leidt naar een zomerplein. Er is ook een zomervertrek met hoge plafonds en een centrale fontein, sierlijk gevormd met tien koperen slangenkoppen. Een warmer wintervertrek, met een zeer mooie marmeren vloer, heeft een open haard. Het familieverblijf, of haramlik, met zijn grote binnenhof en poel omringd door citrusbomen, leidt naar de privévertrekken van de familieleden, waaronder een school, bibliotheek, arsenaal, huwelijkskamer, pelgrimsvertrek, muziekkamer en het badcomplex, compleet met koepeldaken. Het khadamlik, of bediendenverblijf, ligt achter het haramlik. Het grootschalige paleis is een weelderig toonbeeld van zeldzame, prachtige materialen en voortreffelijk vakmanschap. Bij de bouw zijn diverse steensoorten gebruikt, zoals kalk- en zandsteen, basalt en vele soorten marmer. De gouverneur liet Romeinse zullen uit Bosra in het paleis verwerken, alsook oude straatstenen uit Banias. De dikke muren houden de woning 's winters warm en 's zomers koel, en de hele residentie ademt de sfeer van rust en een verfijnde levensstijl. Het paleis leed in 1925 zware brandschade en sindsdien is het zorgvuldig gerestaureerd met geborgen materiaal van gebouwen uit dezelfde tijd. De Syrische overheid kocht het paleis in 1951 van de familie Azem en opende het in 1954 voor het publiek als een van 's lands eerste musea. Het is nu het Museum voor Volkskunst en Folklore. |
|
FOTOCOLLAGE 2
FOTOCOLLAGE 3
FOTOCOLLAGE 4
