|

Terugvliegen
De luchthaven van Catania is een typisch vakantieoord ‑ vliegveld. Er
zijn nauwelijks lijnvluchten naar andere bestemmingen in Italië. De enige
vluchten die middag zijn charters en gaan naar diverse Noordeuropese landen.
Omdat het er niet zo afgeladen vol is als op Spaanse luchthavens kunnen we
volgens schema om half vijf vertrekken. We zijn allen optimistisch, als
plotseling de piloot roet in het eten komt strooien door mede te delen dat we de
straalstroom tegen hebben. In het begin is dat ook zo, maar eenmaal boven de
Alpen (die we weer in alle glorie onder ons zien liggen, zo helder is het) keert
het tij. We krijgen wind mee en gezwind gaat het verder richting Amsterdam. We
maken bijna al het tijdverlies goed.
Maar dan gaat het weer geheel onverwacht mis. Eenmaal geland wordt ons
medegedeeld dat we moeten wachten, omdat er geen pier ter beschikking is. Een
zucht van teleurstelling gaat door het vliegtuig. Zelfs het cabinepersoneel
heeft hier zichtbaar moeite mee. Op Schiphol hebben we geen paspoorten nodig (we
zitten immers binnen de EU), maar van sommige reizigers worden wel de koffers
gecontroleerd. Op Schiphol ben ik bij al mijn talrijke aankomsten nog nooit de
pineut geweest bij een bagage check.
Service van de NS?
Ik heb ruim een uur marge om mijn trein naar het zuiden te halen. Op het
perron gaat er echter iets fout, de informatie van de NS klopt volgens mij niet.
Ik klamp dus een conducteur aan om bij hem mijn licht op te steken. Hij staat
geanimeerd met een mooie jongedame (zeg maar: lekker stuk) te ouwehoeren over
wederzijdse vrienden, maar toch stoor ik hem tijdens zijn gesprek, want de
trein staat op het punt van vertrekken. Hij reageert erg verbolgen: "Ziet u niet
dat ik in gesprek ben?", bijt hij me toe, terwijl hij me minachtend bemonstert.
Een privé‑gesprek ja, maar hij is officieel in dienst en moet zijn klanten
daarom behulpzaam zijn en ook netjes te woord staan. Dat laat ik hem weten ook,
maar het is duidelijk dat deze Amsterdamse NS'er mij maar een lompe boer uit de
provincie vindt.
Tijdens de gehele treinreis van dik twee uur word geen enkele keer mijn
(eersteklas) kaartje gecontroleerd. In de eersteklascoupé zitten weliswaar twee
conducteurs geanimeerd te kletsen, maar geen van hen maakt aanstalten om aan het
werk te gaan. Ik had net zo goed zwart kunnen gaan reizen. Om 23.00 uur ben ik
terug in Roermond. Het is vrijdagavond, de volgende dag moet ik weer aantreden
op school, want ik werk ook op zaterdag....




|