30. Kabelbaan El Teleférico

Als we wakker worden zit de lucht buiten potdicht; we besluiten een uurtje langer te blijven liggen. We eten tegenover ons hotel in een goed restaurant. Daar mis ik plotseling 700 pesos die ik apart heb weggestopt. Pas uren later vind ik ze terug op een geheel andere plaats dan verwacht, namelijk in een vuile broek die gewassen moet worden. Loos alarm dus.... 
 

 

Kathedraal van Zacatecas Prachtig voorbeeld van de churriguereske architectuur Zacatecas is de op een na hoogste stad van Mexico. Door zijn ligging biedt hij fantastische vergezichten op de omringende laaglanden. De straten zijn er smal en kronkelig. In het centrum vindt u het kroonjuweel van de stad: de kathedraal, een van de mooiste voorbeelden van de Spaans-Mexicaanse barokke (churriguere­ke) architectuur. Zacatecas dankt zijn bestaan en ontwikkeling aan de zilverwinning in het gebied. De stad werd in 1546 door de Spanjaarden gesticht, nadat er in de regio een grote zilverader was blootgelegd en enkele mijnen werden geopend, waaronder de bekende El Edenmijn die tot halverwege de 20e eeuw in bedrijf bleef. De stad floreerde en er werden prachtige koloniale panden en stijlvolle woningen, kerken en openbare complexen gebouwd. De vroegere charme van Zacatecas is grotendeels behouden gebleven. De stenen gebouwen hebben er nog steeds de zachte kleuren van weleer, het siersmeedwerk is nog intact en ook de kronkelende keienstraten zijn nauwelijks veranderd. De kathedraal aan het Plaza Hidalgo drukt architec­tonisch zijn stempel op de stad. De bouw begon in 1612, op een plek waar voorheen een kerk stond. In 1707 werd de kathedraal herbouwd en kreeg hij zijn huidige voorkomen. De kathedraal heeft drie gevels, waarvan de belangrijkste de meest decoratieve en sierlijke is, met sculpturen van Christus en zijn apostelen en God omringd door musicerende engelen. Wat ook bijdraagt aan de pracht en praal is de roze canterasteen waaruit de kathedraal is opgetrokken; deze verandert in de loop van de dag door het felle Mexicaanse zonlicht van roze naar warm oker. Het stadscentrum herbergt prachtige barokke gebouwen en is een harmonieus geheel van Europese en inheemse elementen. Niet voor niets kwam het in 1993 op de Werelderfgoedlijst van Unesco. "De kathedraal is bijzonder vanwege het evenwichtige ontwerp en de weelderige barokke gevels." Unesco

Tegen elf uur begint het op te klaren en lopen we naar het beginstation van de Teleférico, een stuk verder op een heuvel gelegen. De kabelbaan , die door een Zwitserse ingenieur is gebouwd, heeft slechts de beschikking over 2 cabines voor 16 personen en hangt recht boven de stad. Om twaalf uur staan we op de top van de Cerro de la Bufa, van waaruit we een mooi uitzicht over de stad hebben. In de verte tekenen de contouren van de bergen zich in een blauwachtige waas af tegen de horizon. Er is veel volk op de been daarboven. Op de top staan allerlei monumenten, ruiterstandbeelden van Pancho Villa en een andere generaal, een museum, een mausoleum voor illustere burgers van Zacatecas, een weerstation. De drukte wordt echter vooral veroorzaakt door de kerk die er ligt; het is een Maria­bedevaartsoord, dat gelovigen van heinde en ver trekt. De souvenirstalletjes getuigen ervan dat de zaken gesmeerd lopen. We lopen door eucalyptusbossen rondom de enorme rots die de echte top markeert; er staat een enorm kruis bovenop dat 's nachts wordt verlicht. We komen weer op het centrale plein uit. Clim krijgt een aanval van diarree en zoekt snel de toiletten op. Om naar de stad terug te keren moeten we een uur lang in de rij staan wachten voor we in de cabine van de kabelbaan kunnen stappen.  

31. Vijfhonderd meter onder de grond

Langs de weg kopen we eerst voor een tientje wat stenen en mineralen voor we op zoek gaan naar de voormalige zilvermijn 'El Eden'. De mijn ligt gelukkig niet al te ver weg. De entreeprijs voor de 'mina' is hoog, zeker als je bekijkt wat er geboden wordt. We onderzoeken de mijn op eigen houtje. We zouden ons wel kunnen aansluiten bij een luidruchtige groep die een rondleiding krijgt, maar de gids spreekt enkel Spaans. We lopen twee goed beveiligde gangen door, waar ooit de lorries over de rails hebben gelopen. Vijfhonderd meter verderop, midden in de berg, kun je dure souvenirs van zilver kopen. De diepe putten en schachten maken een troosteloze, verlaten indruk. Soms zijn sleuven met hangbruggen overspannen.  We komen nog langs een ondergronds meer en een kapelletje waar de Indianen hun angst voor de onderwereld wegbaden. Het educatieve karakter van de mijn is echter nihil en dat valt ons tegen. Op het verste punt stuiten we volkomen onverwacht op een liftuitgang. De lift blijkt uit te komen bij het kabelbaanstation: dat hadden we eigenlijk moeten weten. Stom van ons, nu hebben we een heel eind om moeten lopen.

Vanaf de mijn slenteren we via een andere weg terug naar het centrum. In het Alameda-park rusten we een beetje uit; vlakbij bestellen we een hamburger. Er hoort ook een portie friet bij, maar die vergeten we op te eten. Als Clim naar het hotel terug gaat, verken ik een ander gedeelte van de stad. Daar tref ik het eeuwenoude aquaduct aan, dat ze weer in alle luister hebben hersteld. Achter een goed verzorgd park ligt een oranjekleurige kerk met een ranke torenspits, een uitzondering in Mexico waar de kerktorens meestal plomp en vierkant zijn. Die avond kopen we nog enkele souvenirs (een asbak en een schaaltje) bij de overdekte markt Mercado Gonzales Ortega met moderne, dure winkeltjes. We eten ieder een halve kip bij een restaurant dat door twee oudere zussen uitgebaat wordt; de dames doen erg hun best, maar ze zijn overduidelijk niet uit de horecawereld afkomstig. Ons lijken ze eerder pas ontslagen kantoorjuffrouwen die op deze manier het hoofd boven water trachten te houden. Buiten ligt een pleintje dat erg gezellig zou kunnen zijn, ware het niet dat het hier 's avonds voortdurend regent.  

 

El Edenmijn (Zacatecas) Voormalig centrum van 's werelds zilverwinningsindustrie "Duizenden arbeiders stierven: plots door een misstap of langzaam door het slopende gezwoeg." Doreen Stevens, reisboekenschrijfster Zacatecas is een mooie en kleine Spaans koloniale stad met een centrale ligging in noordelijk Mexico, in de staat met dezelfde naam, die ooit het centrum was van de zilverwinningsindustrie van het land. De stad ligt op grote hoogte in de Sierra Madre Occidental, een bergketen die zich uitstrekt over het westelijke deel van de staat. Er staan talloze historische gebouwen in een labyrint van keienstraten. De stad is gebouwd aan weerszijden van een diepe vallei en biedt een prachtig uitzicht op het omringende landschap. Zacatecas werd in 1546 gesticht door Spaanse veroveraars die rijke zilveraders hadden ontdekt in de nabijgelegen hellingen. Veertig jaar later werd de El Eden-mijn geopend; deze was in bedrijf tot 1960. Hoewel het gebied met name bekend is vanwege de zilverindustrie, werden er ook goud, koper, zink, ijzer en lood gewonnen. Mexico dankt zijn status als 's werelds grootste zilverproducent aan deze en andere mijnen in de regio. De welvaart die deze industrieën teweegbrachten, leidde tot de ontwikkeling en economische groei van het land. De El Eden-mijn werd uiteindelijk tot zeven niveaus diep uitgegraven. De werkomstandigheden waren er abominabel en de levensverwachting laag. Vandaag de dag kunnen bezoekers zich in de mijn laten rondleiden door een gids om te ervaren hoe de vroegere mijnwerkers hier hun zware arbeid verrichtten. De vijfde tot en met de zevende mijngang staan onder water en de rondleidingen vinden dan ook plaats in de vierde galerij, die per trein via een lange donkere tunnel te bereiken is. El Eden was in de 16e en 17e eeuw een van de belangrijkste en productiefste mijnen en is zeer lang in bedrijf geweest. Het is een indrukwekkende plek die samen met het historische centrum van Zacatecas niet mag warden overgeslagen bij een bezoek aan Mexico.