SAN LUIS DE POTOSI

Reisroute over de hoogvlakten

26. San Luis de Potosí

San Luis heeft zijn achtervoegsel te danken aan de zilverstad in Bolivia, men hoopte destijds dat de stad zou uitgroeien tot een tweede Potosi. Overigens, de toevoeging 'de Potosi' wordt door de locale bewoners meestal weggelaten. Tegenwoordig is het niet zilver, maar industrie en landbouw die brood op de plank brengen, dit laatste vooral dankzij uitgebreide irrigatiewerken. De stad telt nota bene 600.000 inwoners, iets in de orde van grootte van Rotterdam. We verblijven er in het middenklassenhotel Maria Christina, een koopje voor nog geen dertig gulden per persoon. Het hotel is centraal gelegen en is bijna luxueus te noemen. San Luis is geen toeristenplaats, vandaar dat de prijzen hier beduidend lager liggen dan in andere steden van Mexico. We zitten er op de hoogste etage en genieten van een mooi uitzicht over de daken van de historische binnenstad. Het enige nadeel waarmee we worden geconfronteerd is weer eens de closetpot die praktisch tegen de muur aangebouwd is. Je moet er echt slangachtige capriolen uithalen wil je jezelf een beetje fatsoenlijk kunnen afvegen.

We gaan direct de stad in nadat we onze kostbaarheden in de kluis hebben opgeslagen. We staan versteld van de mooie koloniale gebouwen, de monumentale kerken en de schitterende gevels van deze stad. Alles is goed onderhouden en er worden zelfs auto's uit een groot aantal straten geweerd. Wel lopen er naar onze smaak wat te veel politiemensen op straat rond.

We eten in restaurant 'Tokio", heel lekker en heel Mexicaans, niets in de zaak doet ons aan Japan denken. Waarom dan die naam in godsnaam? Op onze kamer kijken we voor het slapen gaan naar een film met Michael Jordan, waarin hij tussen allerlei strip- en tekenfiguren vreemde avonturen beleeft. Clim wast ondertussen zijn sokken.

27. Easy going in San Luis

Het ontbijtbuffet valt ietwat tegen, maar enige orders later hebben we het buffet toch aangevuld met verse koffie met melk, geurig brood, vers geperste jus d'orange en uiteraard gebakken eieren met bacon. Dit laatste kan zelfs Clim zonder met zijn ogen te knipperen in het Spaans bestellen: "Dos huevos fritos con tocino, por favor!" Daarna slenteren we de hele dag op ons gemak door de stad. Eerst wisselen driehonderd dollar bij een bank waar ik een tijdje in de rij moet staan; hier in de grote stad krijgen we geen voorkeursbehandeling zoals in Patzcuaro. Op een plein wordt een stel jonge meiden gedrild als een peloton rekruten. De zin daarvan ontgaat ons. De jonge meiden zien er fris en aantrekkelijk uit en marcheren krijgshaftig en fanatiek. Ze voeren de bevelen blindelings uit. Na de driloefening reageren ze de spanning ietwat lacherig af. Op meerdere lommerrijke pleinen blijven we op bankjes hangen. Steeds als we weer eens een kerk zien, moeten we er naar binnen. Het is ideaal weer; hier en daar een wolkje aan de strakblauwe hemel, een aangenaam temperatuurtje van 25 graden en nu en dan een verfrissend zuchtje wind. Op een van de pleinen worden we aangesproken door een groepje opgeschoten meisjes, het zijn een soort stadsgidsen die ons hun hulp op toeristisch gebied willen aanbieden, ons willen rondleiden dus. Ik laat hun onze dikke Lonely Planet Guide zien en zeg hun dat we al een "guia" hebben. Geen van hen spreekt echter Engels, dus we slaan hun diensten beleefd af.

Vlakbij ligt het stadsmuseum San Francisco, waar ze ook authentieke Indiaanse snuisterijen verkopen. Musea in dit land zijn onveranderlijk gevestigd in voormalige kloosters of abdijen, zo ook hier. De kloosterkapel die we er bezichtigen is in één woord adembenemend. In een apotheek hebben we eindelijk succes als we naar Selsun vragen (met de chemische formule erbij), Clim heeft dit smerig goedje nodig voor een opkomend eczeem op zijn rug en schouders. Vlakbij de plek waar medicijnen tegen astma, bronchitis en andere cara aandoeningen worden verkocht staat een groot rek met een compleet assortiment aan sigaretten en andere tabakswaren op hun koper te wachten. Dit is ook Mexico: een land van uitersten waarmee onze zin voor logica geen raad weet. Ik koop ansichtkaarten bij een zwangere vrouw. Ze spreekt Engels, enigszins tot mijn verbazing. Dat heeft ze in Kansas City geleerd, waar ze zes jaar heeft gewoond. Haar kinderen zijn daar allemaal geboren en hebben daarom nu de Amerikaanse nationaliteit, vertelt zij trots. Ik wijs suggestief op haar gezwollen buik en zeg dat die toekomstige 'muchacho' dus een échte Mexicaan zal worden. Dat vindt ze leuk. Ze vertelt het direct aan haar man die even verderop bloemen verkoopt. Ze zijn uit de USA vertrokken vanwege een 'bloedend hart', ofwel 'heimwee' vrij vertaald. Ook in deze stad liggen de winkels gegroepeerd naar branche. Maar de winkels die in Mexico meteen in het oog springen en die je dan ook overal tegenkomt, zijn de 'zapateria's', de schoenenzaken. Veel concurrentie dus op dit gebied. Samen met goedkope arbeid zorgt dit voor ongelofelijk lage prijzen voor schoenen en andere lederwaren. We hadden nieuwe schoenen willen kopen, maar uiteindelijk hebben we er toch van afgezien. Ik weet nog steeds niet waarom eigenlijk.

Op een gegeven moment blijkt er een straat afgesloten te zijn. Wij als voetgangers kunnen erdoor en zien even later de reden van afsluiting: er is een demonstratie en/of staking aan de gang van het UCD. Nee, geen politieke partij, maar de Unión de Campesinos Democraticos, een boerenorganisatie. Ze zijn er met hun aftandse pick-ups en hebben banieren en spandoeken opgehangen tussen bomen en aan hekken. Ze protesteren tegen de algemene prijsverhoging en tegen de lage prijzen die ze voor hun producten beuren. We vinden het maar een matte bedoening, want ze scanderen geen leuzen, ballen geen vuisten; nee, ze staan er maar wat braaf en lusteloos niets te doen. Als lunch eten we gorditos. Dit zijn een soort maïspannekoekjes die ze opgevouwen hebben zodat er een envelop ontstaat, die ze dan met groente, pepertjes en gehakt vullen. Lekker, maar bijzonder pittig, zelfs voor mij die op dit gebied toch zijn mannetje staat. In de namiddag belanden we op de Alameda, het grote stadspark met mooi gestileerde banken en smeedijzeren straatlantaarns. Er pal tegenover ligt het uitgestorven station. Welgeteld vier treinen vertrekken hier per dag. Voor de ingang staat een kleiner type locomotief tentoongesteld. Clim wijst me bepaalde onderdelen aan en legt me uit hoe ze werken. Dan is de tijd voor een lekker bakje koffie of een koele pint aangebroken.

We nemen daartoe plaats in het theaterrestaurant. We zitten net of het begint alweer te stortregenen en de kraampjes op het plein worden in allerijl onttakeld of met zeil en plastic omhangen. Na de regen bezoeken we het "Museo de las Mascaras" (museum van de maskers), dat naast het 19^de- eeuwse theater ligt. De expositie is niet zo bijzonder, maar het gebouw zelf kan ons wel bekoren. Op de valreep lopen we nog de Santa Carmen-kerk binnen. De inrichting is hier iets te overdadig verguld, te weelderig zodat het pronkziek wordt. De voetbankjes stinken er afschuwelijk naar zweetvoeten, de Indianen lopen hier 's zomers nog blootsvoets door het stof. Naast de kerk liggen in een vervallen klooster allerlei spullen opgeslagen die tijdens de Semana Santa worden gebruikt, zoals rijtuigen, karren, beelden, draagbaren, et cetera. Het maakt op ons een smoezelige indruk. Even een uurtje of twee rusten in het hotel, ergens kippetje eten en dan zijn we weer present op het centrale plein. Nu paradeert er de plaatselijke jeugd in hun traditionele 'paseo' (of 'corso' zoals ze in Italië zeggen), allen streng gescheiden naar sekse. De jonge grietjes zijn er in de meerderheid. Een clown staat er zijn kunsten te vertonen, omringd door dichte hagen toeschouwers. We kunnen zijn grappen en grollen niet volgen. Er heerst een ontspannen sfeer. In de verte doet de bliksem de bergen regelmatig oplichten.

[ Start ] [ Heenreis ] [ MexicoCity1 ] [ MexicoCity2 ] [ Patzcuaro ] [ Morelia ] [ Guanojuato ] [ SanLuisdePotosi ] [ Zacatecas ] [ Durango ] [ Chihuahua ] [ CopperCanyon ] [ Woestijnrit ]

ONZE ANDERE REISVERSLAGEN

ALASKA / ANDALUSIË / ARGENTINIË / AUSTRALIË / AVONTUREN / BALI / BALKANREIS / BELGIË / BELIZE / BULGARIJE / CANADA / CALIFORNIË / CHILI / CHINA / CUBA / CURAÇAO / CYPRUS / DENEMARKEN / DUITSLAND / ECUADOR / EGYPTE / ENGELAND / ESTLAND / FILIPPIJNEN / FINLAND / FOTOSITE / FRANKRIJK / GRIEKENLAND / GUATEMALA / HONGARIJE / INDIA -NOORD / INDIA -ZUID / INDIA -RAJASTHAN / IRAN / ISRAËL / ITALIË / JAVA / JORDANIË / KRETA / KROATIË / LETLAND / LITOUWEN / MADEIRA / MALEISIË / MALLORCA / MALTA / MAROKKO / MEXICO YUCATAN / MEXICO / NEPAL / NEW YORK / NOORWEGEN / OEKRAÏNE / OEZBEKISTAN / OOSTENRIJK / PARAGUAY / PERU / POLEN / PORTUGAL / REISFOTO'S / ROEMENIË / RUSLAND / SCANDINAVIË / SICILIË / SINGAPORE / SLOVENIË / SLOWAKIJE / SPANJE / SRI LANKA / SUMATRA / SYRIË / THAILAND / TSJECHIË / TUNESIË / TURKIJE / UNESCO - SITE / URUGUAY / USA / ZUID-AFRIKA / ZWEDEN