|
|
MEXICO CITY 2
Archeologisch Museum
13.
Museo de Antropologia
Het museum is in 1964 gebouwd door de befaamde Mexicaanse architect Pedro Ramirez Vasques. Pas in 1968 werd dit imponerende bouwwerk voor het publiek geopend. Mooi vinden we vooral de enorme fontein in de vorm van een paddestoel die heel kunstig geconstrueerd is. Het museum is verdeeld in verschillende afdelingen die allen een bepaalde cultuurperiode, volk of een gedeelte van het land bestrijken. We brengen er heel wat uurtjes door.
Het reizen met de metro verloopt soepel en geruisloos, de Fransen hebben rubberen wielen onder de rijtuigen gelegd. We eten in een eenvoudige gelegenheid 'alhambres' (letterlijk: voor de honger), ruime, smakelijke porties met allerlei pittige gerechten door elkaar. Die avond regent het voortdurend, daarom drinken we duur Bohemia-bier in de hotelbar en niet elders. De regen houdt de hele nacht aan en overstemt zelfs het lawaai van de 'bomba', tot grote vreugde van Clim.
| |||||||||||||||||||||||
Mexico: Teotihuacan (Unesco sinds 1987)De Indiaanse beschavingen van onder meer Tolteken, Azteken en Inca's tartan het idee dat alleen Europa de wereld vorm heeft gegeven. Menig kenner legt het begin van deze episode in Teotihuacan ('stad van de goden'), 50 kilometer ten noorden van Mexico-Stad. In haar bloeitijd rond 400 na Chr. was het met 125.000 inwoners de op zes na grootste stad ter wereld. Toen de Spanjaarden rond 1500 Mexico veroverden, was Teotihuacan al zeven eeuwen overwoekerd door de natuur. De stad is nu voor een groot deel blootgelegd en je kunt de fascinerende, wel 50 tot 60 meter hoge tempels van de Zon en de Maan zelfs beklimmen. http://archaeology.1a.asu.edu/teo/ |
|
|
15.
Archeologische parel Teotihuacán
Voor we de echte site gaan bezoeken stoppen we bij de geijkte 'tourist trap', de souvenirshop. Daar krijgen we enkele gratis glaasjes tequila en mescal aangeboden. De souvenirs bestaan vooral uit kunstig bewerkte beelden van allerlei soorten materiaal van steen; ze zijn van hoge kwaliteit en van navenant prijsniveau. We kopen er niets. Buiten staat een aan alcohol verslaafde muilezel die hele flessen bier in één grote slok achterover slaat, en dat de hele dag door!. Verder zijn er nog handwerklieden aan de gang met weven en slijpen van steen; een soort 'oude ambachten' op zwoele zomerse zaterdagmiddagen in Nederland, daar lijkt het een beetje op. We rijden met de bus rond het uitgestrekte opgravingterrein en gaan door de oostelijke ingang naar binnen. We talmen niet lang en beklimmen dadelijk de 63 meter hoge Piramide van de Zon. |
Na tien minuten staan
we op de top, waar het enigszins dringen is geblazen, we zijn niet bepaald de
enigen hier. Mooi uitzicht over het hele gebied. De vallei is omringd door
bergen. Jammer genoeg is het zwaar bewolkt, waardoor mijn foto's van slechte
kwaliteit zijn. De foto's van Clim met
zijn compact camera, die zich automatisch op de lichtomstandigheden instelt,
zijn daarentegen wel goed gelukt. We lopen de Avenida de la Muerte (Laan van de
Dood) af, waar we om de tien meter door de zoveelste illegale verkoper met
beeldjes en dergelijke worden belaagd. Eigenlijk mogen die zich niet op het
terrein van Teotihuacán ophouden, maar een kleine propina aan de
toezichthouders en controleurs (die doorgaans trouwens toch liggen te dutten in
de schaduw) verricht ook hier wonderen. Aan de Avenida liggen tientallen
kleinere piramiden. Op het einde doemt de Piramide van de Maan op, met zijn 46
meter
hoogte iets kleiner dan zijn grote broer, die van de Zon. Ik spaar mijn
versleten knieën en blijf beneden wachten terwijl Clim naar boven klautert.
 |
 |
Teotihuacan (San Juan, Mexico)
Indrukwekkende en
mysterieuze ruïnes van een eeuwenoude
“Een
tijdloze plaats, alsof hij altijd heeft bestaan en er tot in
eeuwigheid zal blijven. " Teotihuacan, eens de plaats van een antieke stad, ligt 40 km ten noorden van Mexico-Stad. Teotihuacan werd bewoond vanaf 200 v.Chr. en was vanaf 150 n.Chr, een belangrijk economisch, politiek en religieus centrum. In de bloeiperiode van 200 tot 400 n.Chr. woonden er 150.000 tot 250.000 mensen, stonden er 2000 gebouwen en besloeg de stad meer dan 30 km2, waarmee het een van de grootste steden op het Amerikaanse continent en van de antieke wereld was. De Azteken gaven de stad zijn naam - die 'plaats waar men god wordt' - betekent. Archeologen kunnen echter niet met zekerheid zeggen welk volk de plaats stichtte. Men vermoedt dat het de Totonaken waren. Op het enorme terrein bevindt zich de op twee na grootse piramide ter wereld, de Zonnepiramide, die 65 meter hoog is en in 100 n. Chr. werd gebouwd. De piramide is door een brede centrale laan, de Avenue der Doden, verbonden met de Maanpiramide. Van beide bouwwerken wordt gedacht dat ze rood waren geverfd en bepalend waren voor het silhouet van de stad. Aan de laan staan tempels en paleizen, zoals het Paleis van de Jaguars met zijn muurschilderingen van jaguars met gevederde hoofdtooien, en het Paleis van de Quetzal met zijn gebeeldhouwde pilaren waarop een dier — half vogel, half vlinder — te zien is. De stad Teotihuacan werd in 700 verlaten, toen hij werd verwoest door een brand, die wellicht was aangestoken door de rivaliserende Tolteken of het gevolg was van interne onlusten. Vermoedelijk vertrokken de bewoners al vanaf 650, waarschijnlijk vanwege droogte en uitputting van de omringende landbouwgronden, waardoor er niet voldoende voedsel was. De bouwwerken die door de brand werden beschadigd lijken vooral gebouwen van het bestuur en de hogere standen te zijn. Wellicht was het een wraakoefening van de opstandige en hongerige bevolking. |
Inmiddels is het tijd geworden om te
lunchen, we hebben daar 9 dollar extra voor betaald. Het is een lopend buffet
dat met een Indiaanse liveshow met dans en muziek wordt opgevrolijkt. Clim vist
bij de schaal met gebraden kip herhaaldelijk achter het net. Ik maak een praatje
met de Japanse, die alleen maar salade en zo eet. Om half vier staan bezoeken
aan de Citadel en aan de Tempel van Quatzalcoátl op het programma. We krijgen
er een rondleiding. Bij ons bestaat de indruk dat de mooiste stukken weg zijn en
nu in het museum in de Stad staan te pronken. Om een oude man een plezier te
doen koop ik van hem wat verschoten prentbriefkaarten. Op de terugweg houdt Erna een
quiz, waarbij ze er angstvallig voor zorgt dat we allemaal een kleinigheid
winnen. Clim speelt het spelletje niet mee en beantwoordt expres (?) alles fout.
Tenslotte stelt Erna vertwijfeld haar laatste vraag: "Okay, what's my
name?" “Elisabeth,” antwoordt Clim doodleuk.
 |
 |
Om half zes worden we voor ons hotel afgezet. Die avond blijft de regen uit, zodat we nog wat door de straten kunnen zwerven. Even voorbij de Alameda belanden we toevallig bij het monumentale postkantoor, de Correos genaamd, waar we postzegels kopen in een art deco interieur met veel balustraden en trapleuningen van smeedijzer. Eten doen we bij de Taco Inn, ze hebben daar ook fantastische cappuccino’s. De volgende morgen betaalt Clim met Thomas Cook travelers cheques het hotel en haal ik ons kluisje leeg. Met een Volkswagen 'beetle' laten we ons naar het autobusstation Poniente (betekent: westen) brengen om daar de reis naar het stadje Patzcuaro aan te vangen.
 |
 |
Mexico is eigenlijk nog een ontwikkelingsland met veel armoede en misère. |
|
 |
 |
We bezoeken de 
