DOOR
CANYONS EN WOESTIJNEN
37.
Treinreis door de Copper Canyon
Mooi op tijd staan we om
kwart over vijf buiten op een taxi te wachten. Het is nog donker. We hebben de
avond van te voren geen taxi gereserveerd, dat was volgens de receptionist niet
nodig. Toch duurt het nog een hele tijd voor we er eindelijk een te pakken
hebben. Op het station is het al druk. Ineens bevinden we ons weer tussen de
internationale trotters, backpackers en travelers. De treinreis van de
Ferrocariles Pacifico van Chihuahua naar Los Mochis is een van de
hoofdattracties in Noord -Mexico. We hebben de eersteklas trein geboekt, die is
volledig airconditioned. Toch zitten we er niet lekker; de stoelen zijn hard en
oncomfortabel. De trein moet verder een restauratiewagon ontberen, zelfs koffie
is er niet te krijgen. De conducteurs gedragen zich alsof ze God zelf zijn.
Er zitten behalve toeristen enkel
welgestelde Mexicaanse burgers in de trein; arme boeren en buitenlui zullen
gezien het kostenplaatje met de tweedeklas trein een uur later moeten reizen.
Roken is alleen toegestaan op het open balkon. We gebruiken meestal het
achterbalkon, daar heb je dan ook de mooiste vergezichten. Volgens de
reishandboeken duurt de reis 12 uur, maar de lokettist beweert dat de trein er
15 uur over doet om het traject van dik 650 kilometer af te leggen. In
werkelijkheid komen we pas na 18 uur aan in Los Mochis.
Vanaf de hoogvlakte in
het binnenland rijden we dwars door de bergen omlaag naar de tropische kust.
Daar ligt de Zee van Cortes, dat is het stuk zee dat Baja Californië van het
vasteland van Mexico scheidt. We vertrekken om klokslag 06.00 uur in de morgen.
 COPPER
CANYON
Groter, dieper, groener en langer dan zijn broertje
de Grand Canyon in de USA (zeggen ze in Mexico).
|
38.
Groter en dieper dan de Grand Canyon
De eerste uren tuffen we door spaarzaam
begroeide vlakten, daarna beginnen er sparrenbossen te verschijnen. Het land is
hier vruchtbaar en nog lang niet helemaal ontgonnen. Men leeft er van bos- en
weidebouw. Soms zien we pastorale tafereeltjes die regelrecht uit romantische
prentenboekjes afkomstig zouden kunnen zijn. Dit is een streek waar veel
gemeenschappen van hard zwoegende Mennonieten (of zijn het Hernhutters?) zich hebben gevestigd.
|
We stoppen
in het stadje Cauenthemoc en Creel. Daarna begint pas echt de Barranca de Cobre,
ofwel de Copper Canyon. Het ravijn is groter, langer en dieper dan de Grand
Canyon, zegt men. In feite zijn het echter 6 of 7 ravijnen die langs elkaar
liggen. We kunnen er niet veel van zien. Alleen in het dorpje Divisadero stopt
de trein een kwartier lang om ons in de gelegenheid te stellen een blik in de
diepte te werpen. Vergeleken met de Amerikaanse Grand Canyon vinden we dit hier
maar een armzalige bedoening. Bovendien is het één grote verzameling van
souvenirkraampjes. Zwijgzame Tarahumara-vrouwen zitten op de grond geduldig te
handwerken, maar erg actief in het werven van klanten, laat staan opdringerig,
kun je hen niet bepaald noemen. Hun haveloze kindertjes dartelen al bedelend
tussen de toeristendrommen door. De kleine meisjes hebben allen een ouwelijk
uitziend hoofddoekje om. En tussen dit alles door lopen schurftige honden die op
sterven na dood zijn. Het panorama is er weliswaar weids te noemen, maar echt
indrukwekkend is het allemaal niet. Bovendien is het ook nog eens heiig die dag,
zodat het zicht wordt vertroebeld. De temperatuur is lekker fris, we zitten hier
op 2.300 meter hoogte. Vanaf dit punt gaat het alleen nog maar naar beneden.
|
 |
|
 |
Na de stop volgt het spectaculaire
gedeelte van de kloof, Clim moet mij ervoor wakker maken. Dit gedeelte is pas in
1961 opgeleverd; het telt liefst 39 bruggen en 86 tunnels. Op het achterbalkon
staat een voormalige spoorwegbeambte ze te tellen. Over elke tunnel kan hij
bijzonderheden opdiepen die hij trots aan zijn familie vertelt. Urenlang perst
de puffende trein zich door nauwe kloven, voortdurend gaapt links van ons een
duizelingwekkende afgrond. Achter elke bocht ontvouwt zich een schitterend
uitzicht op steile rotswanden en grillige bergtoppen. Een keer worden we op een
zijspoor gerangeerd om een goederentrein door te laten. Het wachten duurt zo
lang dat het vervelend wordt.
Onder aan de voet van de bergen komen twee woeste
bergstromen bij elkaar. Bij de samenvloeiing lag ooit een dorpje. Een vloedgolf
van wel 20 meter hoog heeft dit dorpje compleet weggespoeld. We kunnen de
schamele resten ervan vanaf een brug nog zien liggen. Naarmate we meer dalen en
de kust naderen wordt het landschap groener en stijgt de temperatuur. De naaldwouden
maken plaats voor cactussen en loofbomen. Voor we in Los Mochis aankomen moeten
we eerst ook nog door een moerassige vlakte. Het is dan al aardeduister en ik
sta op het achterbalkon te genieten van het natuurlijke vuurwerk van tientallen
bliksemschichten die de bergen van de Sierra Madre Occidental doen oplichten.
Ons lunchpakket met de dik belegde boterhammen is inmiddels bijna op.
|
BARRANCA DEL COBRE /
CHIHUAHUA
Betekenis van de naam
“Koper-canyon” / Oppervlakte canyon 64.000 km2 / Ligging
canyon 2440 m boven zeespiegel
De Barranca del Cobre (ook wel Copper Canyon
genoemd) is geen echte canyon. Het zijn tweehonderd onderling
verbonden kloven, elk gevormd door een rivier die aan de westkant
uit de Sierra Tarahumara komt. Samen beslaan ze een derde van de
Mexicaanse staat Chihuahua. Ze sluiten aan op zes uitgestrekte
canyons, waarvan Urique de grootste is. De Mexicaanse spoorlijn
Chihuahua al Pacifico doorsnijdt Urique met 86 tunnels en 37
bruggen. Op den duur vloeien alle rivieren samen in de Rio Fuerte,
die uitmondt in de Zee van Cortez.
Koper is hier nooit in grote hoeveelheden
gedolven. De naam komt van de kopergroene kleur van de korstmossen
op de wanden van de canyon. Het hele canyoncomplex is viermaal zo
groot als de Grand Canyon. Vier van de zes grote canyons zijn meer
dan 300 m dieper dan de Grand Canyon. Er zijn watervallen,
subtropische bossen op de hellingen en drogere bossen op de hogere
plateaus. Er leven bijna driehonderd soorten vogels, beren, herten
en poema's. Interessant zijn de ecotoerismeprojecten van de
Tarahumara, een fel onafhankelijk volk dat nog steeds op de
traditionele wijze leeft en zich naast houthakken nu ook met
toerisme bezighoudt. |
39.
Los Mochis aan de kust
Elf uur in de avond is het als we op het station
buiten de stad Los Mochis aankomen. Buiten staat een vloot van oude taxi's ons
reizigers op te wachten. We delen een beetje tegen onze wil een taxi met een
Mexicaanse familie en laten ons naar het centrale busstation brengen. We willen
daar informeren hoe laat de bussen naar het noorden de volgende dag vertrekken.
De meeste Mexicanen reizen zonder te overnachten door naar hun eindbestemming,
maar wij besluiten in de nabijheid een hotel te zoeken. We hebben geluk; het
hotel Beltran dat we vinden is niet alleen goedkoop, maar biedt ook bijzondere
kwaliteit voor die prijs. Alles is er in orde. Alleen hebben we 's nachts op de
kamer een overstroming door een lek in de badkamer, maar daar zal alleen de
poetsvrouw last van hebben. De volgende morgen krijgen we in de ontvangsthal
gratis koffie.
We moeten lang zoeken voor we bij een ander hotel een geschikte
ontbijtgelegenheid vinden. We eten er weer eens eieren met spek. Los Mochis is
eigenlijk een uit zijn krachten gegroeid dorp van 400.000 inwoners. Het is erg
warm vandaag; het kwik kruipt tegen het middaguur naar de 37 graden. We hebben
dan al bij het hotel uitgecheckt en zitten op het busstation te wachten op een
plaatsje in een bus naar het noorden. We hebben weer eens mazzel, na 5 minuten
hebben we al beet. Het is niet de beste busmaatschappij van onze reis, maar we
zitten comfortabel. Tot ons plezier stoppen we vaak onderweg, steeds net lang
genoeg om buiten een sigaretje te kunnen roken.
Centrale plein van
LOS MOCHIS |
  
|
