Vervuilde
snoetjes, hagelwitte tandjes
Te voet richting hotel. We duiken een gezellig
kroegje met veel sfeer in, rechttoe rechtaan gericht op drinken. De klandizie is westers
en jong. Clim kijkt tevreden om zich heen en knikt waarderend. "Dit is
ein jeske det mich pas!", zo geeft hij uiting aan zijn vreugde,
een waar compliment uit de mond van een kenner. Hij spint bijna van genoegen.
Eerder op onze reis hadden we eigenlijk zulke kroegjes moeten tegenkomen, nu
is het te laat. Om negen uur dwingen we ons om af te rekenen. We halen onze
bagage in het hotel op en sjouwen naar de standplaats van de "airport
bus" enige honderden meters verder op Marine Drive. Jos geeft al zijn
kleingeld (dat is veel in munten gezien, niet in waarde) als aalmoes aan de
bedelaars die ons aanklampen. Bij de halte staat een heel nest behoeftigen;
complete families, maar allemaal zonder volwassen man. De kinderen spelen,
lachen hun witte melktandjes bloot en hebben plezier. Onder die vervuilde
snoetjes en die vodden gaan volgens ons gezonde, weerbare mensjes schuil. Het
kleingeld is op, dus met biljetten kopen we fruit en snoep voor hun. Een
laatste goede daad. Zeker voor Jos. Die presteert het om bedelaars die blijk
geven een aalmoes niet genoeg te vinden de hand open te breken om het geld
terug te pakken. Hij maakt er weliswaar geen gewoonte van, maar toch...
|
 |
Via
sloppenwijken naar Santa Cruz Airport
De bus zit vol westerlingen. Er is een tussenstop bij
de "domestic airport", waardoor we langs de meest uitgestrekte
sloppenwijken van Azië komen. Donker en dreigend liggen ze er, met
hier en daar een brandende kerosinelamp. Voor geen geld willen we daar op dit
tijdstip rondlopen. Na 20 km is er nog steeds stad en stad en stad ....
Na
elven komen we op Santa Cruz Airport aan. Het is er druk. Vluchten naar Europa
vinden vooral 's nachts plaats in verband met het tijdsverschil; je komt dan
op een redelijke tijd in de morgen aan. We frissen ons op in de toiletten,
betalen de luchthavenbelasting, controleren voor de laatste keer onze tassen.
Als ultieme daad maken we al onze roepies op in het restaurant, waar we als
laatste keer uiterst laks worden behandeld.
|
 |
Langdurige
vlucht met tussenstops
Tegen één uur 's nachts checken we in. Niks geen
problemen. We vertrekken een half uur later dan gepland. We hebben weliswaar
rokersplaatsen, maar zitten lang niet ideaal, omdat we geen rugleuning voor
ons hebben om spullen kwijt te kunnen. De bediening is goed te noemen. In
Delhi stroomt het vliegtuig helemaal vol. Echt slapen kunnen we alweer niet,
maar uitrusten wel. De vertoonde film? Zelfs de titel zijn we vergeten…. In
Londen overstappen, eerst verkassen naar andere terminal
(stevig in de hand gehouden door een zwarte Britse of Britse zwarte
dame die er de scepter zwaait), toen naar een andere vlucht. Koffie drinken.
Bij het inchecken horen we dat onze bagage waarschijnlijk niet mee kan naar
Amsterdam, omdat Air India te laat is aangekomen. We krijgen een eerlijke brief
van de KLM, maar balen evengoed. Afwachten maar.
|
 |
 |
|
De dining room van het Taj - Hotel |
Films zijn bijzonder populair in India |
Nog
net geen ‘lost luggage’
In
Amsterdam staat wel Clim zijn tas op de band, maar die van Jos niet. We vullen
formulieren ten behoeve van reisverzekering en "lost/missed luggage"
opsporingsdienst in. Ons wordt geadviseerd op de volgende vlucht uit Londen te
wachten. We geloven niet meer in een goede afloop, maar wat verschijnt
anderhalf uur later als eerste op de transportband? De tas van Jos! Opgelucht
laten we het ingevulde formulier vervallen. De Intercity naar Amsterdam heeft
vertraging, waardoor we op het Centraal Station op 2 seconden na de
aansluiting naar Maastricht missen. Hoe dan ook, om 20.00 uur zijn we na een
reis van 32 dagen terug in Roermond. Op het station ontmoet Jos een voormalig
collega uit het onderwijs. Hij vertelt dat hij op sollicitatiegesprek is
geweest bij de Stichting Nederlandse Vrijwilligers (Ontwikkelingssamenwerking)
voor uitzending naar Burkina Fasso. Burkina Fasso? Nee, geef ons toch maar India
met zijn goeroes, fakirs, babas en sadoes .....
Terug
naar begin van de pagina
  
|
