|
|
WHISTLER
FOTOCOLLAGE BERGEN 1 / FOTOCOLLAGE BERGEN 2 / FOTOCOLLAGE MEREN / FOTOCOLLAGE WATERVALLEN Even terug in Vancouver We slaan het ontbijt over. We rijden terug naar Swarts Bay, waar de ferry om precies half elf de oversteek naar Tsawwassen waagt. We eten er enkele sandwiches. Het ontschepen verloopt voorspoedig en voor we het weten zitten we weer in het hartje van Vancouver met zijn koortsachtige verkeer. Gelukkig kiezen we de juiste afslag de stad uit, via Stanley Park naar de Lions Gate Bridge. In Noord – Vancouver volgen we de kustweg die veel weg heeft van de bijzonder spectaculaire Highway Nr. 1 (Monterrey, Big Sur) in Californië - USA. Hier wordt bijna overal aan de weg gewerkt. De infrastructuur wordt verbeterd, want in 2010 zullen in Vancouver en Whistler de Olympische Winterspelen gehouden worden. Aan het begin en einde van de wegwerkzaamheden staan meestal dikke vrouwen, vaak van Indiaansen bloede (sorry, zo mag je ze niet meer noemen, je moet ze respectvol First Nations noemen), met STOP of SLOW – borden. Sociale werkverschaffing lijkt ons zo. In ieder geval kijken ze allemaal erg verveeld en ongemotiveerd uit hun ogen. Panoramische kustweg Bij Lion’s Bay pauzeren we een tijdje bij een alternatief cafeetje om koffie te drinken; van hieruit hebben we uitzicht over de Horseshoe Bay, eigenlijk een fjord die diep het land binnendringt. In Amerika noemen ze dit een sound of een inlet. Bij de stad Squamish (veel houtindustrie, 10.000 inwoners) beginnen de bergen met de Shannon Falls watervallen (335 meter hoog!) langs de weg. Onderweg stoppen we enkele keren, maar de te bezoeken watervallen liggen een half uur lopen verderop en dat vinden we te ver. We rijden hier over de schitterende Sea tot Sky - Highway, een route met adembenemende vergezichten die tijdens sneeuwval gesloten wordt. De mooie, steile bergen hier maken deel uit van het Kustgebergte en horen in feite niet bij de Rocky Mountains. Er liggen 2 Provincial parks hier: het Mount Garibaldi en de Brandywine Falls, beide erg geschikt om te hiken. Er lopen geen gebaande wegen doorheen. We moeten weer behoorlijk stijgen tot Whistler. Daar komen we om half vijf aan. Whistler: eigenlijk een wintersportoord Whistler is vooral in de winter een gewild doelwit van liefhebbers van sneeuw en ijs. ’s Zomers wordt de plaats vooral bezocht door wandelaars en natuurliefhebbers. Het plaatsje is in de jaren zeventig van de vorige eeuw in recordtempo uit de grond gestampt. De bergen zijn hier niet zo steil, zodat er uitstekend geskied kan worden. De tientallen hotels (bijna allemaal in de hogere prijsklasse) zijn in de Zwitsers – Oostenrijkse chaletvorm gebouwd, waarbij veel hout is gebruikt.
Kamer met jacuzzi en kitchenette Aanvankelijk rijden we ons Pinnacle Hotel voorbij op Main Street. We krijgen een kamer met een echte kitchenette met alles erop en eraan, een open haard (ietwat overbodig met 35 graden buiten) en zowaar een jacuzzi in een hoek weggestopt, duidelijk later geïnstalleerd. Op elk queen size bed liggen ongelogen een tiental kussens. Roken moeten we op het piepkleine balkon van 30 cm diep en anderhalve meter breed. Te toeristisch naar onze smaak We maken een avondwandeling door het plaatsje. We voelen ons hier niet echt thuis, alles staat hier in het teken van massatoerisme. Complete families lopen hier rond, maar ook opvallend veel jongeren. Wat verder opvalt zijn de Chinezen in goeden doen die het plaatsje in groten getale bevolken. We kunnen er niet aan zien of ze uit Canada of van overzee komen. We eten in de Old Spaghetti Factory, waar we een half uur op een tafel moeten wachten, wat we zonder morren doen. Normaal gesproken draaien we ons dan om en zoeken elders een eetgelegenheid. Het dienstertje is een Aussie. We drinken koffie bij Starbucks, die hier een stuk duurder is dan op andere plaatsen in het land. Jos krijgt last van een kaakontsteking en begint pijnstillers te slikken als waren het zuurtjes. Niet dat het veel geholpen heeft, de zeurende pijn blijft dagenlang aanhouden. Jos probeert ’s avonds ook nog de jacuzzi uit, maar het masserend en verlichtend effect op de spieren valt hem tegen.
Vergeefs bezoek aan apotheek ’s Morgens gaat Jos al in alle vroegte op zoek naar een apotheek, maar die zijn nog gesloten. Hij heeft die nacht geen oog dicht gedaan en heeft dringend behoefte aan antibioticum. Na het ontbijt vinden we alsnog een apotheek, die echter nee verkoopt. Antibioticum is alleen op recept verkrijgbaar en daarvoor moet je eerst naar een arts. Daar voelt hij echter niets voor. Dan maar wat meer Saridon en Tylonol slikken.
Bloedheet op de highway Rond het middaguur bereiken we het plaatsje Lillooet, waar we in een saloonachtig restaurant een lunch gebruiken. Hier slaan we af naar Cache Creek, daar kunnen we pas naar het zuiden afbuigen. Langdurig volgen we de weg door een brede vallei die via Savona doorloopt tot Kamloops. We stoppen een paar keer bij meeroevers, onder andere bij een stuwmeer met een weids uitzicht. Het is bloedheet vandaag, volgens ons gaat de thermometer richting veertig graden, hoge koorts dus! Achter Kamloops vinden we aansluiting op de Trans Canada Highway Nr. 1, waar we weer een gemiddelde snelheid van 110 kilometer mogen aanhouden. We gaan weer de bergen in, maar door de perfecte weg komt er geen bochtenwerk aan te pas. Ongemerkt stijgen we weer tot een stuk boven de 1.000 meter. FOTOCOLLAGE BERGEN 1 / FOTOCOLLAGE BERGEN 2 / FOTOCOLLAGE MEREN / FOTOCOLLAGE WATERVALLEN
| ||||||||||||||||||||||||
