Drumheller

We rijden verder naar Beiseker, waar we iets langer pauzeren. Dit gat heeft zelfs een museum in een goed onderhouden ouderwets gebouw. Er staat een locomotiefje voor. In een winkel-van-Sinkel drinken we koffie.

Even voor ons doel Drumheller maken we een zijsprongetje naar de Horseshoe Canyon, een diepe rivierkloof (hier “coulee” genoemd) met bizarre rotsformaties. Ze is pas de laatste 10.000 jaar ontstaan door erosie: weer, wind en water van de smeltende ijskappen hebben hem gevormd. Je kunt een helikoptervlucht over de canyon maken. De zon staat schroeiend hoog aan de hemel, zodat de foto’s van de canyon wat vlak en grijs/eentonig uitvallen. Je ziet hier goed de verschillende lagen waaruit de bodem is gevormd. De zwarte laag is niet afkomstig van brand zoals wij aanvankelijk denken, maar bestaat gewoon uit steenkool die door plooiing omhoog is gekomen.

Reuzendino in Drumheller

Even later rijden we Drumheller binnen, waar we bij de tourist office in het centrum stoppen. Ervoor staat een kolossale replica van een dinosaurus, een Tyrannosaurus Rex van 25 meter hoog. Je kunt via een trap op een uitzichtplatform in zijn muil komen. Even verderop bij een vijver staat een tweede, kleinere versie. Het doet allemaal ietwat kitscherig aan. Terwijl Jos brochures en folders van de streek verzamelt, informeert Clim naar een vacancy in een motel in de buurt en krijgt het adres van het Economotel (van de keten Super 8) vlakbij.

Het ziet er van buiten verwaarloosd uit, maar de kamers zijn van binnen van eersteklas kwaliteit: ze zijn namelijk onlangs “refurnished”, “restuffed”, “renovated” en “restyled”. Die poging is in onze ogen uitstekend gelukt. We besluiten dan ook hier nog een nachtje aan vast te knopen. Terwijl Clim even onder zeil gaat, loopt Jos ter verkenning in de brandende zon het stadje in, voornamelijk op zoek naar een drankwinkel en een laundrette. Clim wil hier namelijk per se onze vuile was doen.

We eten ’s avonds in een Chinees restaurant naast ons motel. We kiezen voor het buffet, dat in deze contreien “Chinese smörgasbord” wordt genoemd. We worden er bediend door een oude bes; haar dochter zit aan de bar te lezen, haar kinderen spelen rustig aan haar voeten. In Canada, zeker hier aan de westkant, zijn veel Chinese restaurants. Het eten smaakt er net iets anders dan bij de Chinese restaurants in Nederland, die kennen vaak een Indische invloed. Ook staan er andere, ons onbekende gerechten op het menu. Jos is dan degene die juist dié gerechten bestelt, op culinair gebied is hij meer een ontdekkingsreiziger dan Clim.

DAG 16 / vr 20 juli	TYRREL MUSEUM / DINO TRAIL/ WAYNE
Traject	Drumheller – Wayne - Drumheller
Accommodatie	Economotel Super 8 ($ 75 - € 53)	Afstand: 81 km

Een klassiek ontbijt bij onze Chinese buur, we worden er nu bediend door een krasse oude heer. We gaan met de auto naar de laundromat. Gisteren was die al om vier uur gesloten, maar nu is hij al vanaf zeven uur open. De wasruimte wordt vooral bevolkt door dikke vrouwen. De prijzen vallen alleszins mee. Clim krijgt hulp van een omvangrijke juffrouw, maar fikst het klusje uiteindelijk vooral zelf. Jos koopt ondertussen in een goedkoop warenhuis om de hoek een nieuwe rugzak (voor $ 2, uitverkoop!) en nog wat ander spul zoals zwarte T-shirts (voor $ 1 per stuk, super sales!). Als we met de schone en droge was terugkeren, blijkt de key card het ineens niet meer te doen: we kunnen niet meer de kamer in. Jos naar de receptie, waar ze de kaart moeten oploaden, hij was maar voor één nacht gevalideerd. Clim is zijn handtasje bij de wasserette vergeten, gelukkig hebben de dikke dames erover gewaakt.

We rijden de Dinosaur Trail af, een rondrit van 48 km. Eerst stoppen we bij een hangbrug over de snelstromende Red Deer River. Daarna bij de hoodoos, paddenstoelvormige rotsformaties die ook in Cappadocië (Turkije) te vinden zijn. Hier zijn ze echter veel kleiner en volkomen onbeschermd. Ze zijn ontstaan door eeuwenlange erosie van het zandsteen. De toeristen klauteren er op en af, dat zou ze in de nabije toekomst wel eens funest kunnen worden.

Als laatste brengen we een bezoek aan de Historic Atlas Coal Mine die tot 1957 in bedrijf was. De schacht loopt horizontaal de berg in. We zijn in Europa alleen maar verticale schachten gewend. We bekijken er alleen de machines en werktuigen die al of niet verroest buiten de mijn staan. Clim bezoekt een mijnwerkershuisje, Jos maakt foto’s. Het stoffige visitor center heeft niet veel op de kous en stamt waarschijnlijk uit de jaren vijftig toen het toerisme hier in zijn kinderschoenen stond.

We keren over dezelfde weg terug en slaan af naar de ghost town Wayne, dat we pas na elf bruggen gepasseerd te zijn bereiken. Er staat alleen nog een ouderwetse saloon, “The Last Chance Saloon”. Daar drinken we koffie, hoewel het een echte bierkroeg is. Van het rookverbod in publieke ruimtes trekt men zich hier niets aan, dus we steken er maar eentje op. Er heerst een zeer authentieke westernsfeer met als enige dissonant moderne gokkasten. Het is ook een hotel. Vroeger lagen hier meer dan 130 kolenmijnen en vormde dit het uitgaanscentrum van de vrijgezelle mijnwerkers. De laatste mijn sloot in 1972, na de gigantische olie- en gasvondsten was winning van steenkool niet meer rendabel. Er schijnen hier ook Hollywood-films opgenomen te zijn. Jos schrijft ons commentaar op in het gastenboek.

Weer terug in Drumheller bezoeken we het Royal Tyrrel Museum dat een stukje uit de stad ligt. Het wordt ook wel eens het Dinosaurus Museum genoemd. Het moderne gebouw heeft de bezoeker heel wat te bieden: 35 skeletten en replica’s van allerlei soorten dinosaurussen. Mastodonten, mammoeten, sabeltandtijgers en holenberen heeft men ook niet vergeten. De expositie is bijzonder educatief en aan de interactieve spelletjes kunnen de vele kids hun hart ophalen. Dino’s zijn erg populair bij kinderen, al jaren. In het museum treffen we ook het skelet van Bèr aan, de mosasaurus uit Maastricht. Buiten is een wandelparkoers door de Badlands uitgezet; dat volgen we in de meedogenloos brandende zon. Het is een ruig en troosteloos landschap. Je kunt er al die speklagen van dichtbij bekijken. Na een half uurtje zijn we rond. We drinken koffie bij Starbucks die een vestiging in het museum hebben; deze keten is op vandaag in Noord-Amerika alomtegenwoordig.

We eten in een restaurant Downtown. In de lounge ernaast (meer een ordinaire zuipruimte met gevatte spreuken aan de muur) blijken we te mogen roken, wat we dan ook ogenblikkelijk doen. Op het platteland luistert men niet zo nauw naar de wetten, hier heerst nog een ongebonden sfeer. De overheid is hier dan ook absoluut niet populair. Bier drinken, met auto’s / pick ups scheuren, op wild jagen en stropen en macho cowboygedrag wordt hier dan ook verheerlijkt. Buiten raast een onweer, maar als we de zaak verlaten is het al weer droog.

DAG 17 / za 21 juli	BACK IN TIME / RED DEER CENTER
Traject	Drumheller – Olds - Red Deer
Accommodatie	Super 8 suite ($ 105 - € 73)	Afstand: 205 km

Voor we Drumheller definitief verlaten brengen we nog een bezoek aan het lokale “Heimatmuseum”, nou ja, zo heet het natuurlijk niet. Homestead Museum, zo heet het wel. Het is ondergebracht in een koepelvormig gebouw met een uitbouw. Van veraf lijkt het op een uit de kluiten gewassen iglo. Veel stijlkamers uit de kolonistentijd (begin 20^e eeuw), een groot aantal landbouwvoer- en werktuigen (klassieke trekkers bijvoorbeeld, buiten staan o.a. combines), vintage cars (bij ons old timers genoemd) en een tweekoppig kalf, opgezet natuurlijk. Interessant genoeg om er een uurtje rond te neuzen, wat we dan ook doen.

DRUMHELLER