Dinosaur Park

DAG 20 / di 24 juli	ELK ISLAND NAT. PARK / OEKRAÏENS DORP
Traject	Edmonton - Wainwright
Accommodatie	Bison Motel (Indiër) ($ 78 - € 56)	Afstand: 303 km

We kiezen ook nu weer voor het ontbijtbuffet. De lucht is weer helemaal opgeklaard. Om half elf begeven we ons naar Highway 16, ofwel de Yellowhead Trail East. We hebben deze weg ook al vanaf Jasper gebruikt. We zijn 35 km uit de stad als we afslaan naar het Elk Island Provincial Park. Letterlijk gezien is het geen echt eiland, figuurlijk wel: een eiland van ongerepte natuur met veel bossen en wild temidden van de door de mens in bezit genomen en ontgonnen prairie. Het visitor center is dicht. Even verderop moeten we wel entree van 6 ½ dollar betalen.

We rijden het park in, het staat bekend als zeer wildrijk. De enige dieren die we er in een soort “loop” zien is een kleine kudde buffels die we nog net tussen het kreupelhout kunnen zien grazen. Het park is bebost en kent een rijk wetland – leven; veel vennetjes en een aantal beverdammen en –burchten dus. De vorige paus (Johannes Paulus uit Polen bedoelen we) heeft het volgens een gedenkplaat ook bezocht, maar waar is die bereisde Roel niet geweest? We rijden door tot een groot meer, waar dagjesmensen hun tenten hebben opgeslagen. We vinden het teleurstellend, maar goed: we zijn er overdag en dan zie je nu eenmaal weinig dieren. Die komen pas bij zonsopgang en in de schemering opdagen, vooral in de buurt van water om te drinken.

Het nabij gelegen Oekraïense openluchtmuseum is vanwege stormschade gesloten: No water due tot the storm. We stoppen in Vegreville waarvan vele inwoners van Oosteuropese oorsprong zijn. We bezoeken er een rk kerk van Oekraïense signatuur. Echt bijzonder is de kerk niet. We maken er een praatje met een jonge student, ook al met Russische roots, hoewel hij die taal niet meer spreekt. Hij gaat theoretische natuurkunde studeren aan de universiteit van Edmonton. We drinken in het centrum koffie in een lounge. Daarna gaan we op zoek naar het rijk versierde reuzenei (de Pysanka), maar kunnen het niet vinden. Het blijkt dicht bij de highway te liggen en die hebben we voor het stadje verlaten.

Jaknikkers in de weidse prairie

We rijden verder oostwaarts, maar na verloop van tijd slaan we bij Vermillion (2.000 inwoners, 8 kerken) af naar het zuiden. De prairie heeft hier iets weg van een groene steppe of een onafzienbare poesta. Langzamerhand beginnen ook steeds meer jaknikkers langs de weg te verschijnen, een teken dat er olie gewonnen wordt in deze streek.

We vinden in het stadje Wainwright een motel dat door een Indiër uit Amritsar (Punjab) gerund wordt. Zijn familie bezit elders nog drie andere motels, dit Bison Motel maakt dus deel uit van een allochtoon keten. De buitenmuren van de kamerblokken zijn beschilderd met prairietaferelen met realistisch uitgebeelde buffalo’s. Het is een van de goedkoopste motels van onze reis, maar hoewel alles voorhanden is, kan het toch wel een grote onderhoudsbeurt gebruiken.

We rijden ’s avonds het dorp door op zoek naar een restaurant, maar we vinden niets van onze gading. Dat wordt dus chicken wings en fries bij de KFC (Kentucky Fried Chicken van de Colonel). Daarna maken we nog een korte wandeling door het Marshall – park met vijvers en een eenzame tank. Opvallend is dat dit pas aangelegde park geen enkele boom telt! Op de tv vernemen we dat in de Tour Vinokourov wegens doping met zijn ploeg Astana niet meer mee mag doen. Een dag later zal gele trui-drager en Rabo-renner Rasmussen door zijn ploeg naar huis worden gestuurd. Een beetje raar allemaal, we vertrouwen geen enkele renner meer.

DAG 21 / wo 25 juli	BIG SKY COUNTRY
Traject	Wainwright – Oyen – Acadia Valley – Patricia
Accommodatie	Patricia ($ 60 - € 42)	Afstand: 406 km

We ontbijten in wat vroeger de stationsrestauratie was. Helaas is er een bus voor ons, dus we moeten nogal lang wachten op onze bestelling. In het station is nu een heemkundemuseum gevestigd. Aandoenlijk is de lepeltjescollectie. Verder veel attributen van de spoorwegen en spulletjes uit het eenvoudige, dagelijkse leven. We herkennen een en ander uit onze eigen jaren vijftig. De stijlkamers konden wel een kopie van de “gooj kamer’ van oma zijn….

We trekken verder door het vlakke land met zijn onafzienbare luchten, niet voor niets wordt dit land dan ook “Big Sky Country” genoemd. In Oyen stoppen we even bij een visitor center “in the middle of nowhere”. We verzamelen infomateriaal en drinken er gratis (smakeloze) koffie. De prairieweilanden hebben hier plaats moeten maken voor weidse akkers. Een stukje verderop (dat betekent hier 30 km of zo) bezoeken we in Acadia Valley een in stand gehouden graansilo, die ze hier elevator noemen. Er wordt geen entree geheven. Hij is helemaal van hout gebouwd en ziet er met al zijn aparte opslagruimtes (elke graansoort heeft zijn eigen vak) heel ingewikkeld uit. Voor het hoge gebouw staat nog een treintje. Deze hoge graansilo’s domineren de platte omgeving en worden daarom ook wel eens de “kathedralen van de prairie” genoemd. Je kunt ze al van verre zien liggen. De moderne silo’s zijn van roestvrij staal en hebben de vorm van capsules.

We rijden door naar het gehucht Jenner, dat desondanks prominent op onze kaart staat vermeld. Onderweg stoppen we voor een sigaretje. Het is er zo stil dat we (dat wil dus zeggen: alleen Clim, Jos is immers hardhorend) zelfs het knetteren van onze smeulende tabak kunnen horen. Uiteindelijk bereiken we Patricia, een ander gehucht waar we een ouderwets hotel vinden met een kamer van enkel hout. Op de tv komen maar drie zenders door, dus we moeten afzien van de Tour. Op de kamer is geen minibar, airco ontbreekt ook, maar gelukkig hebben we wel de beschikking over ventilators. De badkamer is beneden ons niveau.

Interessant is wel de saloon, een grote ruimte waar het drinken van bier tot kunst is verheven. Veel spreuken aan de muur, een biljart, dartboard en gokkasten vullen het ruig uitgevoerde interieur. Roken is hier geen issue, dus we steken er eentje op. Een cowboyachtig type herkent onze zware Van Nelle – tabak. Het is een jonge Canadees van Nederlandse herkomst die nog redelijk Nederlands spreekt en regelmatig familie in Holland bezoekt. Deze dertiger heeft jarenlang in de olie gewerkt en zijn spaarcentjes nu geïnvesteerd in een stuk grond hier in de buurt. Hij bezit op zijn ranch (geen farm, dat is voor akkerbouwers) nogal wat live stock: 500 koeien, varkens en zowat 100 paarden. Tijdens ons gesprek schakelen we van het Nederlands over naar het Engels. Zijn achternaam is Elbers (niet zijn eigen naam, we respecteren zijn privacy), zijn familie komt uit West – Friesland en Alkmaar, hij noemt zich een “echte kaaskop”. Drinken kan hij ook, in een half uur tijd maakt hij een pitcher bier soldaat.

Als Elbers weer naar zijn cattle vertrekt, krijgen we een rauwe steak voorgeschoteld die we zelf op de grill moeten leggen. Het smaakt best, allerlei andere ingrediënten, waaronder een gepofte aardappel in the jacket, staan er op een tafel naast. Je moet je hier zelf maar bedienen. Cook it yourself is dan ook het devies. Aan een lange tafel zit een gezelschap dat onderzoek heeft verricht in het nabij gelegen Dinosaur Park. We maken nog een korte wandeling om het eten te laten zakken, maar die is van korte duur: de muggen zijn er veel te agressief.

DAG 22 / do 26 juli	OP HET SPOOR VAN DE DINOSAURUSSEN
Traject	Patricia – Dinosaur Valley - Brooks
Accommodatie	Motor Inn Motel ($ 80 - € 58)	Afstand: 116 km

Door een misverstand krijgen we bij het ontbijt 4 gebakken eieren per persoon! Met alles erop en eraan kost dit ontbijt ons welgeteld zes dollar per persoon (€4,20), geen prijs toch?

We rijden 20 km verderop waar het Dinosaur Provincial Park begint. We stoppen eerst voor een overzicht van de site bij het Viewpoint aan de rand van een canyon, een soort Little Grand Canyon. We zien de Sand Hill Creek uitkomen in de grotere Red Deer River. Daarna dalen we de coulee (rivierdal) af naar het moderne visitor centre, waarbij ook een museum is gevestigd. Ook hier enkele dinoskeletten en andere replica's, maar onze belangstelling gaat meer uit naar het nagebouwde kamp van de eerste geo- / paleontologen uit het begin van de vorige eeuw. De hele site staat op de Unesco – lijst van Werelderfgoederen, dus dit object kan Jos weer afvinken als zijnde bezocht.

Allereerst maken we er een wandeling, een soort loop tussen de barre, onbegroeide heuvels. In het begin staan er op de track nog richtingbordjes, maar later zijn die totaal afwezig. We zijn eigenwijs en kiezen onze eigen weg (in plaats terug te keren), waardoor we hopeloos verdwalen tussen de hoodoos en de buttes (afgeronde heuvels die allemaal op elkaar lijken). Met enig geluk bereiken we een RV-camp bij de rivier. Van daaruit kunnen we het dak van het museumgebouw zien. Met dit als oriëntatiepunt valt de terugweg ons niet zwaar.

Vervolgens maken we met de auto over grindwegen via de Public Loop Road een grotere lus door het barre landschap. De felle zon brandt genadeloos en zorgt voor temperaturen van ver boven de dertig graden. We stoppen een paar keer onderweg om sigaretjes te roken en indrukken van het landschap op te zuigen. Buiten de aangegeven paden mag je niet komen. Daar bevindt zich het opgravingsterrein dat je enkel en alleen onder leiding van een gids groepsgewijs mag betreden. Iets langer pauzeren we bij het begin van de Fossil Hunter Track, daar staat namelijk een gebouwtje dat schaduw biedt… De Cottonwoods Flats Track met zijn speciale bomen bij de rivier laten we links liggen. We houden het nu wel voor gezien.

DINOSAUR PARK