|
|
BROOKS / MEDICINE HAT / CYPRESS PARKFOTOCOLLAGE PRAIRIE 1 / FOTOCOLLAGE PRAIRIE 2 Brooks, een stadje van niks We verlaten de site en rijden door naar Brooks, een stadje dat geen echt centrum blijkt te bezitten. We zoeken er even vergeefs naar, evenals naar een beschaduwd terras, maar drinken uiteindelijk koffie in een donkere bar. Daarna schrijven we ons in bij het Motor Inn Motel aan de rand van de stad, temidden van ketenrestaurants en andere motels. Het motel wordt beheerd door een niet erg intelligent uitziend paar, enigszins onverzorgde twintigers. De kamer is echter perfect in orde.
Het aquaduct van Brooks De enige echte attractie van Brooks is het Aquaduct dat even buiten de stad ligt. We proberen het te vinden, maar dat lukt ons niet. We rijden ons dood op privé-wegen. Bij het lokale museum informeren we naar de juiste toegangsweg, die blijkt aan de highway te liggen en voert ook daar gedeeltelijk over een weg naar een erf. Het aquaduct, een lelijk gevaarte van staal en vooral beton, is in 1912 gebouwd. Tot 1937 was het de enige watertoevoer in deze dorre streek, daarna werd als werkgelegenheidsproject een kanaal gegraven dat twee maal zoveel water uit de bergen en meren kon aanvoeren. Tot 1957 heeft het kanaal toch nog dienst gedaan. Het visitor centre is dicht.
Vriendelijke bediening in family restaurant Na drank ingeslagen te hebben, eten we in een familierestaurant naast ons motel. Daar worden we geholpen door een aardig en bijzonder goedlachs Vietnamees dienstertje. Het eten hier is veel, lekker en goedkoop. Ook hier is roken weer eens toegestaan, dat maken we vooral in de kleinere plaatsen mee. Jos drinkt bij het eten voor de afwisseling biertjes met Clim mee. Dat wordt hem later fataal, want tegen middernacht wordt hij misselijk, waarna hij voor het eerst moet overgeven. Daarna moet hij om het uur overgeven, 24 uur lang.
Jos ziek: misselijk en overgeven Jos blijft overgeven en heeft dus weinig tot geen nachtrust gehad. Bovendien heeft hij last van pijn in zijn onderrug en komt de kaakontsteking weer opzetten. Jammer genoeg kan hij geen pijnstillers binnenhouden, die braakt hij kort na het inslikken weer uit. We besluiten dat we deze dag verder maar niets ondernemen en gewoon op de kamer blijven. Clim gaat auto wassen Terwijl Jos slaapt of hete baden neemt in de badkamer, rijdt Clim naar een autowasserette aan de overkant van de straat. Daar wordt hij geholpen door twee zwarte jongens, waarschijnlijk ooit asielzoekers uit Afrika. De rest van de dag wordt besteed aan tv kijken en slapen. Wel gaat Clim ’s avonds in zijn eentje eten bij het restaurant met het Vietnameesje.
Niet meer onpasselijk, maar wel de hik Het gaat iets beter met Jos, maar hoewel zijn misselijkheid is verdwenen en hij niet meer hoeft over te geven, voelt hij zich nog lang niet de oude. Hij krijgt namelijk de hik, normaal een teken dat alles weer goed komt met zijn inzinking. Deze hik blijkt echter bijzonder hardnekkig te zijn en houdt tien dagen achter elkaar aan.
Uitgestorven Medicine Hat Enfin, daar ziet het nu nog niet naar uit, dus we gaan toch maar wat doen. Nadat Clim zijn gratis continental breakfast in de lobby heeft genuttigd, rijden we naar de stad Medicine Hat, anderhalf uur rijden zuidelijker. De stad draagt die merkwaardige naam omdat op deze plek de medicijnman van de Cree - Indianen tijdens een gevecht met de Blackfoot zijn verentooi kwijtraakte. Hier werd in 1993 ook voor het eerst aardgas in de bodem aangetroffen. Daar lopen we ietwat verloren rond in een vrijwel uitgestorven binnenstad. Onze auto staat nota bene als enige in de openbare parkeergarage boven het busstation, dat had ons al aan het denken moeten zetten. Buiten de stad blijkt een rodeo (of stampede zoals ze dat hier noemen) te zijn; die heeft praktisch alle bewoners weggelokt. We snuffelen wat rond in een boekhandel, waar de pops (frisdrank) maar één dollar kosten. We houden het al gauw voor gezien tussen dit snikhete beton en rijden door naar het Cypress Hills Park. Onderweg zien we nog de grootste wigwam van Noord – Amerika liggen, een overblijfsel van de winterspelen van 1982. In de buurt ligt verder nog een Buffalo Jump (Seven Persons Coulee genoemd), maar dat bezoeken we niet. Tegenvallend Cypress Hills Park Het Cypress Hills Park is naar Canadese begrippen niet zo erg uitgestrekt, desalniettemin telt het 2500 km². Het bestaat uit een meer, enkele ravijnen en veel bossen. De hoogste heuvels reiken tot 450 meter en er valt meer regen dan in de omliggende prairies, vandaar dat dit park dan ook de "oase in de prairie" genoemd wordt. Vooral in de zomer trekt het vanwege de relatieve koelte veel bezoekers. We pauzeren aan het Elkwater Lake - meer, waar men aan het spelevaren is. We rijden er verder naar de Horseshoe Canyon, van waaruit men een wazig uitzicht heeft op de onderliggende graslanden van de prairie. We vinden dit park niet echt de moeite waard en keren schielijk terug naar Brooks, waar Jos al hikkend weer onder zeil gaat en Clim zijn eenzame plek in het familierestaurant opzoekt. De volgende morgen rijden we naar CALGARY.
| ||||||||||||||||||||||||||||
|
|
