|
|
BANFFNB In het hieronder volgende verslag laten we steeds terugkerende gebeurtenissen zoals ontbijt, inchecken bij hotels, kamerindeling, geld pinnen, avondeten en tijd van slapen gaan onvermeld, tenzij er iets opvallends bij gebeurt. De avonden brengen we steeds door op de hotelkamer, lezend en tv kijkend. Documentaires, het UEFA- toernooi voor voetballers onder de 20 jaar (dat in Canada wordt gespeeld) en de etappes van de Tour de France (die hier in Canada tot onze verrassing uitgebreid gecovered worden) hebben daarbij onze voorkeur.
NB Voor meer informatie over vliegperikelen, zie het hierbij ingesloten e-mail bericht naar enkele vrienden op de volgende bladzijde.
’s Ochtends om 08.00 uur met de taxi naar het station richting Schiphol, waar we even na tienen al aankomen. Bij de handbagagecontrole moet Clim zijn blikjes fris, tandpasta en scheercrème inleveren, nou ja, het wordt gewoon geconfisqueerd. Het inchecken duurt vanwege verscherpte veiligheidsmaatregelen langer dan vroeger. Zo moeten we ook onze schoenen uitdoen. Overstap in Minneapolis
Highway No 1 We nemen de afslag naar de Canadese Highway No 1 die ons rechtstreeks naar Banff in de Rocky Mountains leidt. Van deze Highway (een gewone autosnelweg zonder gelijkvloerse kruisingen) zullen we vaker gebruik maken, hij loopt van Oost – Canada tot Victoria in West – Canada, in totaal een afstand van meer dan 6.000 km! Calgary zelf ligt aan de rand van de prairie die we vanuit de lucht duidelijk konden ontwaren. Aan onze linkerkant ligt even ten westen van de stad het Canada Olympic Park met zijn duidelijk zichtbare 90 meter schans. Niet alleen in de winter, maar ook 's zomers schijnt er van alles te beleven te zijn, onder andere simulatoren waarmee men bobsleeën en skisprongen aan den lijve kan ondervinden. De bergen doemen als een donkerblauwe muur voor ons op, de ondergaande zon geeft ze een magische glans en uitstraling. Naarmate we dichterbij komen schijnen ze te groeien en wisselen de kleuren zich van lichtgrijs en groen tot paars en diepzwart. We voelen ons allebei lekker. Clim probeert de wagen uit, onder meer de cruise control die op deze brede wegen met weinig verkeer ideaal is. Aan het begin van het natuurpark van Banff (het oudste en kleinste natuurpark van Canada, 6641 km² groot) betalen we een soort tol die tot zaterdag geldig is, d.w.z. tot en met Jasper. ’s Avonds in Banff
Ochtendrituelen De ochtenden voltrekken zich altijd volgens eenzelfde ritueel. Jos staat tussen half acht en acht uur op, neemt een douche, waarna Clim tegen half negen aan de beurt is. Na negenen gaan we ontbijten in een nabijgelegen restaurantje. Dat ontbijt bestaat bijna altijd uit “eggs and bacon” (Clim) en “eggs and sausages” (Jos). De bediening is er snel en efficiënt; de fooi die men er verwacht is meestal dan ook geheel terecht. Daarna gaan we dan zo rond de klok van tienen op pad. Jos is dan degene die het uitchecken (en eerder het inchecken) voor zijn rekening neemt, terwijl Clim de auto voorrijdt. Ontbijt niet inbegrepen In dit hotel is het ontbijt bij uitzondering wél bij de prijs inbegrepen, een continentaal ontbijt wel te verstaan zonder vlees, kaas en eieren dus, maar wèl met marmelade en muffins. Bij alle andere hotels is het ontbijt ‘not included’, bij sommige motels krijg je ’s morgens gratis (slappe) koffie, witbrood en jam aangeboden. Daar maken we echter niet altijd gebruik van. FOTOCOLLAGE BERGEN 1 / FOTOCOLLAGE BERGEN 2 / FOTOCOLLAGE MEREN / FOTOCOLLAGE WATERVALLEN
Banff Springs Hotel, enorme afmetingen Allereerst rijden we naar het Banff Springs Hotel, een enorm gevaarte van een hotel uit het begin van de twintigste eeuw, gebouwd door de Canadian Pacific Railroad, nu in handen van de Fairmont hotelketen. Qua omvang en luxe zal menig Europees kasteel het tegen dit gevaarte moeten afleggen; men beweert dat er gasten in dit complex verdwaald zijn geraakt. Men kan er gebruik maken van de vele geneeskrachtig bronnen, vandaar Springs Hotel. Het is gebouwd in een samenraapsel van stijlen, je moet er van houden. We gaan er niet naar binnen om de indrukwekkende lobby te bekijken, want we hebben net de koffie op. Wel amuseren we ons met de totaal niet schuwe prairiehondjes (of zijn het grondeekhoorns?) die er aan onze voeten ronddartelen.
| ||||||||||||||
|
|
Strenge controles Schiphol
De vlucht naar Minneapolis met North Western Airlines (een
partner van KLM) duurt acht uur. Aldaar moeten we in de USA opnieuw alle
controles ondergaan, ook moeten we onze bagage oppikken en weer inchecken,
onze e-boarding passes (een dag van te voren aangeschaft via
internet) zijn daarbij wel handig. Daarna hebben we een
uurtje of zo tijd om bij Starbucks koffie te drinken op de moderne luchthaven.
Halverwege de middag (lokale tijd) vliegen we in een aftandse machine met bijna
bejaard personeel door naar Calgary. Deze vlucht duurt tweeëneenhalf uur, langer
dan we verwachten. Gelukkig is de douane in canada een stuk soepeler. Ook aan de
balie van de autoverhuurmaatschappij Hertz loopt het gesmeerd dankzij onze bij
reisorganisator Jan Doets verkregen vouchers. Al die tijd hebben we niet kunnen roken. Een
eerste, lang verbeid paffertje kunnen we pas buiten opsteken.
De duisternis is al gevallen als we via het aan een meer
genestelde vakantieoord Canmore in Kananaskis Country (veel outdoor -
activiteiten in de foothills van de Rockies) in het hoger gelegen Banff aankomen. We vinden
moeiteloos ons hotel. Geen kunst, want het plaatsje bestaat feitelijk uit één
lange straat vol hotels, salons, bars, pubs, inns, restaurants en gift shops
(souvenirwinkels). Clim noemt het een beschaafd soort Valkenburg, maar dan wel
in de upmarket section. Van oorsprong is het een wintersportplaats, maar
ook in de zomer komt de toerist hier ruimschoots aan zijn trekken. Veel de meer
cultureel ingestelde reizigers zijn er ook diverse musea ondergebracht. Je kunt
er met een gondel tot 2200 meter hoogte gaan voor ongekende vergezichten over de
bergen en meren. De kamer is ok, we mogen er weliswaar niet roken,
maar op het balkon staat wel een asbak! We gaan onmiddellijk het stadje
verkennen. We belanden in een sfeervolle Ierse pub, waar we genieten van het
frisse bier. We pinnen er onze eerste Canadese dollars, meestal een bedrag van $
300, wat neerkomt op € 210. Eén dollar is dus zeventig eurocent waard. Op de
kamer nippen we van onze heupflacon whisky voor we om één uur gaan slapen; het
is dan eigenlijk negen uur ’s morgens Nederlandse tijd.
