Pretpark voor jong en oud

WIJ VALSEMUNTERS? KOM OP NOU!

Bij het opstaan heb ik nog steeds last van diarree, daarom eet ik niets bij het ontbijt. Gelukkig heb ik de rest van de dag nergens last meer van. Clim betaalt het ontbijt met een biljet van 50 dollar. De Indiase ober komt terug en beweert dat hij het niet kan aannemen omdat het vals is. Clim ontsteekt in woede. Vals, namaak? En hij heeft het briefje notabene van een bank ontvangen! "So you think this is counterfeitsel! You are incriminating me falsely!", zo gaat hij tekeer tegen de arme man. Enfin, na veel geharrewar betalen we met de credit card. Maar Clim, nota bene leraar economie, wil zijn gelijk afdwingen en loopt direct de dichtst bijgelegen Federal Bank binnen. We moeten even wachten, hij gaat pas om tien uur open. (Ondertussen maak ik aardige foto's vanuit een park van de skyline.) Daar wordt hij gerustgesteld; met zijn briefje is niets aan de hand. Hij krijgt zelfs nog een telefoonnummer van de FBI waar hij de serienummers van het biljet kan laten controleren. Dat ziet hij wel zitten, nieuwsgierig als hij is, maar uiteindelijk vergeet hij het toch.

We nemen opnieuw de bus voor een lange rit naar de andere kant van de heuvels, waar de San Fernando Valley ligt. We zijn op weg naar de Universal Studios. Ikzelf had eigenlijk naar Malibu Beach, Santa Monica of Venice aan het strand gewild, maar ik zwicht uiteindelijk toch maar voor de argumenten van Clim om naar het pretpark van de bekende filmmaatschappij te gaan. In de bus moeten we een dollar surcharge (toeslag) betalen, omdat het een expressebus is. Onderweg zien we tegen de heuvels met grote letters HOLLYWOOD geschreven, een wereldbekende sight. Pas tegen half twaalf komen we er aan, eigenlijk veel te laat voor zo'n uitgebreid park.

FILM CITY

Het omvangrijke complex (het beslaat 170 ha en is de grootste in bedrijf zijnde film- en tv - studio ter wereld) is op een heuvel aangelegd. We komen er met een soort trammetje. Clim staat weer eens een half uur in de rij om zijn 30 dollar entree met de card te betalen. Er zijn drie gedeelten; we beginnen met het Studio Center, waar we via de Star Way lift komen. Van daaruit hebben we een groots uitzicht op de Valley. We beginnen met de attractie Backdraft, een spektakel met vuur naar de gelijknamige film uit 1992. Je krijgt er ook uitleg hoe een zogenaamde vuurstorm zich kan ontwikkelen. The World of Cinemagic is het volgende kijkje in de keuken van de filmtechnologie.

Ook hier wordt, net zoals in Sea World, het publiek intensief betrokken bij de show. Buiten lopen verschillende ‘look alikes ‘ het publiek te vermaken, we zien er W. C. Fields, Lucille Ball en Charlie Chaplin. Clim wordt door een cowboy stuntman vergeleken met Sean Connery, hetgeen hem met niet weinig trots vervult. Bij Jurassic Park, The Ride en het E.T. Adventure gaan we voorbij vanwege de lange rijen wachtenden voor ons. Op het tweede niveau, het Entertainment Center, bezoeken we de Wild Wild Wild West Stunt Show. Ik vind er niets aan, veel te voorspelbaar allemaal; meer iets voor goedgelovige kinderen. De Animals Actor Stage is weer iets leuker, maar ook niet echt om over naar huis te schrijven.

In de Studio's is ook een origineel Frans dorp nagebouwd,
bijzonder sfeervol. Alleen is het er te netjes....

BACK TO THE FUTURE

De Back to the Future Ride daarentegen vinden we fantastisch. We zitten in een Delorean tijdreis simulatiewagen en razen als het ware met lichtsnelheid op gesmolten lava door een tunnel, storten van steile gletsjerwanden, verdwijnen bijna in de muil van een Tyrannosaurus Rex. Dit is echt niet geschikt voor kleine kinderen en mensen met een zwak hart. Als laatste attractie nemen we het wagentje van de Back Lot Tram Tour. We krijgen in vogelvlucht te maken met een overstroming in een Mexicaans dorpje, een aardbeving in de metro van San Francisco (heel spectaculair!), staan op een instortende brug, worden langs de oever van een meer net niet door de beruchte haai Jaws gepakt en krijgen met de verschrikkelijke King Kong te maken. Het treintje rijdt midden door de decors van straten en pleintjes die nog steeds worden gebruikt. De obligate ‘shoot out’ in het westernstadje kan hier dus niet uitblijven. Ook de wateren van de Rode Zee openen zich voor ons. De gevels van hardboard lijken er bedrieglijk echt. Heel interessant, dit mobiele kijkje achter de schermen van het filmleven.

Universal Studios (Hollywood)

De eerste filmstudio die zijn deuren opende voor publiek

Bij een rondleiding door de Universal Studios wordt de bezoeker ondergedompeld in de glitter en glamour van de filmwereld. De studio's speelden een belangrijke rol in de historie van de film, maar ook vandaag de dag wordt er filmgeschiedenis geschreven.

Carl Laemmle begon aan het begin van de 20e eeuw een filmmaatschappij en niet lang daarna richtte hij Universal Studios op. Toen Laemmle zijn inkomsten wilde verhogen, besloot hij als eerste studio-eigenaar zijn domein open te stellen voor publiek. De rondleidingen, die rond 1915 van start gingen, werden tijdelijk gestaakt toen de stomme films plaatsmaakten voor films met geluid, waarbij de regisseur geroezemoes van bezoekers op de set kon missen als kiespijn.

De Universal Studios Film Company had in de loop der jaren haar ups en downs maar is nu een van 's werelds grootste filmproductiebedrijven. In 1962, toen de Music Corporation of America (MCA) de studio's overnam, besloot men de rondleidingen grootster en professioneler aan te pakken. Tegen 1964 mochten de bezoekers de kleedkamers en filmsets betreden en werd het bedrijf uitgebouwd tot het enorme themapark dat het nu is. Het park is opgedeeld in twee hoofdterreinen, de Upper Lot en de Lower Lot, die met elkaar zijn verbonden door roltrappen. Inmiddels zijn er drie andere Universal Studios-parken: een in Florida, een in Japan en een in aanbouw in Singapore.

"Hollywood is een plaats waar ze je 7000 dollar betalen voor een kus en 50 cent voor je ziel.” Marilyn Monroe, filmactrice

EEN REUSACHTIGE RIB EYE STEAK

Om zes uur houden we het voor gezien en gaan we Rib Eye - biefstuk eten in een restaurant in de Universal City Walk. Dat wordt schranzen geblazen om de echt Amerikaanse hoeveelheden de baas te worden. Daarbij spreken we ook nog eens de uitgebreide saladbar aan. De serveersters hier zijn jong, energiek en aardig, maar ook duidelijk uit op een zo hoog mogelijke fooi. Fooien zijn de belangrijkste bestanddelen van het loon in de Amerikaanse horeca.

Clim rekent zonder enig probleem het eten af met zijn inmiddels beruchte 50 dollar - biljet, waarna we met de bus teruggaan naar downtown. Het is al donker als we aankomen. We betalen het hotel met de card, maken onze safelocker leeg en geven de sympathieke Alfonso een ruime fooi. Het wordt onze laatste avond in de States en tevens ook van onze vakantie. Terwijl ik een heet bad neem, val ik in slaap. We pakken onze tassen nu alvast in, want morgen moeten we voor half zeven uit de veren. Elke minuut tijdwinst telt dan.

[ San Diego ] [ Sea World ] [ Los Angeles ] [ Universal Studio's ] [ Getty Museum ] [ Terugvlucht ] [ Info algemeen ]