AANKOMST IN SAN DIEGO  

The Tortilla Curtain

TIJUANA, STAD DER ZONDEN

Het is vrijdagmorgen negen uur als we in de miljoenenstad Tijuana aankomen. We hebben weer eens een lijdzone gepasseerd, dus we moeten de klok naar acht uur terugzetten. Op ons gemak drinken we koffie en gaan naar het toilet in het relatief kleine autobusstation. Clim ontdekt tot mijn verbazing een balie van de Greyhound busonderneming. Ik had gelezen dat die niet in Mexico mocht opereren, die informatie klopt blijkbaar niet.  Als ik ons overschot aan peso’s bij de stalletjes probeer op te maken (vergeefs, buiten voedsel is er alleen maar inferieure waar te koop), wint Clim informatie in bij de balie. Hij koopt twee enkeltjes naar San Diego voor de bus van 10.00 uur. Die komt al direct een dik half uur te laat, een slecht begin. De dikke, grijsharige buschauffeur gromt ons bij aankomst toe: "Hurry guys, we are running late!" Dat hebben we zelf ook wel in de gaten, maar tegen ons is de zwarte man, die met een typisch Amerikaans overgewicht worstelt, heel aardig. Aan de andere passagiers laat hij zich van zijn knorrige kant zien, maar dat zijn uiteindelijk slechts "chilivreters", ofwel Mexicanen. Zwarten kunnen ook wat van  discriminatie, geloof me! De stad Tijuana heeft een erg slechte naam. Veel Amerikanen wippen even de grens over (of wippen even over de grens…) om zich hier te buiten te gaan aan drugs, zuipen en hoererij. De Mexicaanse overheid (dat wil zeggen: de corrupte ambtenarij) drukt een oogje toe, want uiteindelijk brengen al die tijdelijke zondaars behoorlijk wat dollars in het laatje. Vijftig jaar geleden was het nog een groot dorp; tegenwoordig is het een metropool van meer dan anderhalf miljoen inwoners die uit haar voegen barst. In de buurt ligt een groot aantal  'maquiladores', dat zijn Amerikaanse assemblagefabrieken die zwaar misbruik maken van de ongeschoolde en dus onderbetaalde Mexicaanse arbeidsreserve.

DE GREYHOUND - BUS                                                                   

We doorkruisen Tijuana (het busstation ligt aan de rand van de stad) om hier en daar nog andere reizigers op te pikken en koersen vervolgens naar de grensovergang. Naar men zegt zijn we nu bij de drukste grens van de wereld, met naar schatting zo'n driehonderd miljoen overschrijdingen per jaar. Dat zijn dan vooral dagjestoeristen en forenzen die elke dag naar San Diego gaan om er als goedkope arbeidskracht te fungeren. En inderdaad, hij lijkt reusachtig met zijn tientallen rijstroken en portalen. We moeten allemaal de bus uit en begeven ons in de richting van de  gevreesde douane. We verwachten aan deze "Tortilla Curtain" enige problemen met onze visa, maar na een vluchtige blik op dat voor miljoenen zo begeerde papiertje worden we achteloos doorgewuifd. Onze bagage gaat ongehinderd door een detector en ... Klaar is Kees. We zijn toegelaten tot het land van de ongekende mogelijkheden, God's Own Country, Land of Hope and Glory en wat dies meer zij... Aan de andere kant van de grens staat de chauffeur ons al ongeduldig op te wachten ("We are still running late..."). In één ruk door rijden we naar de dichtstbijzijnde grote Amerikaanse stad, San Diego.

PICKWICK - HOTEL IN SAN DIEGO

Daar komen we aan in het busstation dat gelegen is aan de kruising Broadway and First Avenue, pal in het hartje van de stad dus. Als ik alvast even op onderzoek uitga begrijp ik dat boven het station een hotel ligt. Ik bedenk me niet lang en keer terug naar Clim. We besluiten om hier in te checken, niet alleen vanwege de bijzonder gunstige ligging, maar ook de alleszins schappelijke prijs van 60 dollar per kamer speelt bij die beslissing een rol. Het personeel van dit zogeheten Pickwick Hotel is zonder uitzondering dik of lelijk, maar ook zeer professioneel en vriendelijk. Het gebouw stamt uit het begin van deze eeuw en bestaat uit vier aaneengesloten torens die geheel zijn opgetrokken in ruwe baksteen. Gelukkig zijn de eenvoudige maar effectief ingerichte kamers wel aangepast aan onze moderne tijd. De nabijgelegen deli (afkorting van delicatessenwinkel) is in handen van een Koreaanse familie en we bestellen er rijkelijk met roastbeef en meatloaf belegde broodjes die we aan de overkant op een modern plein tussen de kantoorkolossen opsmikkelen. Clim wisselt honderd dollar aan de balie en we geven er onze kostbare spullen af om in een kluis te laten bewaren. Daarna gaan we de stad verkennen. Het centrum is nog geen tien jaar oud; het is uit de grond gestampt in het kader van de 'gentrification', ofwel het opknappen en presentabel maken van oude, vervallen stadswijken. We willen naar het Balboa Park, maar al gauw raken we verdwaald en komen we bij het City College uit. Hoe is zoiets mogelijk in deze stad die gebouwd is volgens het typische schaakbordpatroon? De kaart die we bij ons hebben is door zijn schaal onbruikbaar, dus besluiten we via een andere weg terug te lopen naar het waterfront en het park een andere keer te bezoeken.

BUURT VAN MINDER ALLOOI

We zitten al in de omgeving van de 20ste straat en belanden in een buurt van minder allooi. Volgens ons reisboek moet je hier vooral 's avonds niet alleen rondlopen. Naarmate we verder van het centrum afkomen stijgt het percentage zwarten en zwervers onrustbarend. De daklozen hier zijn tot onze verwondering voornamelijk jonge blanke mannen van rond de dertig jaar; gelukkig zijn die bedelaars, die op gesjeesde studenten lijken, niet agressief. Als we afwerend reageren op hun doorgaans beleefde verzoek om geld ("Can you spare "Can you spare me a dime, bro?" of vaker, "Some change for me, please?" antwoorden ze vaak "Thanks anyway!" . We voelen ons dan ook helemaal niet bedreigd.

STRIPBEURS IN CONVENTION CENTRE

Bij het station van de trolleybussen wordt de buurt weer beter. Even verderop ligt de exclusieve jachthaven. We lopen er het Convention Centre binnen en treffen het, want er wordt net een enorme beurs voor stripliefhebbers gehouden. Geïnteresseerd lopen we er rond, zonder entreebadge overigens, en bewonderen er niet alleen de kunstzinnige stripuitingen, maar ook de vele excentriek uitgedoste strippofielen. Het publiek is er internationaal van samenstelling; alle rassen van de wereld lopen hier broederlijk door elkaar. Er zijn tal van aanverwante artikelen te koop, zoals T-shirts, originele tekeningen, poppetjes en dergelijke. Er worden autogrammen uitgedeeld door bekende figuren uit de tekenwereld die voor ons volstrekt vreemd zijn. Van hieruit hebben we een mooi uitzicht op de wolkenkrabbers van downtown. Hier liggen ook mooie appartementgebouwen, waar je een optrekje voor pakweg 3.000 dollar per maand kunt huren. Het Centre wordt geflankeerd door luxueuze vijfsterrenhotels waar wij alleen maar van kunnen dromen.

SEA PORT VILLAGE

Een steenworp verderop ligt Sea Port Village; vroeger een echt vissersdorpje, maar nu helemaal overgegeven aan het toerisme. De oude huizen zijn omgebouwd tot voornamelijk souvenirwinkels (wel hele fraaie en dure) en restaurantjes. Aan de overkant van de baai ligt het wereldberoemde Coronado -hotel en de installaties van Amerikaanse marine. San Diego is de grootste vlootbasis van de marine aan de kust van de Pacific Oceaan. Dertigduizend mariniers zijn hier gelegerd, de stad draait voor een groot gedeelte op de marine. Het schijnt de grootste militaire concentratie ter wereld te zijn. Als het meezit kun je de kruisers en vooral de imposante vliegdekschepen door de baai zien varen. Ons zit het echter niet mee. Wel kunnen we een blik werpen op de mooie Coronado - brug die met een sierlijke curve naar het gelijknamige schiereiland voert. We kunnen met een pedicab terug naar het hotel, maar we besluiten te lopen.

 

PLANET HOLLYWOOD Vanavond gaan we eten bij een Vietnamees restaurant met een Chinese keuken. Het is een eenvoudig "all you can eat" buffet, dus we proeven alles. Hier komt het minder kapitaalkrachtige volk, die voor 4 dollar grote hoeveelheden snel naar binnen schrokken en soms zelfs  ongegeneerd etenswaar mee naar buiten nemen. We ouwehoeren wat met de eigenaar, een tanige Vietnamees die er voor zijn 60 jaar veel jonger uitziet. Hij is in Saigon politieagent geweest en voor de oprukkende Vietcong gevlucht. We wisselen sigaretjes uit en beloven terug te komen. De rest van de avond houden we ons op in Horton's Plaza, het modernistische winkelcentrum waar ook het mondaine restaurant Planet Hollywood ligt. Het ziet er hier allemaal smetteloos uit met zijn frivole pasteltinten, maar is toch naar onze smaak iets te clean. We drinken er een grote mok vanillekoffie in een grote CD- en softwarezaak. Op De terugweg ontdekken we een liquor store, goed voor ons dagelijkse rantsoen aan six pack's  Bud - bier (een voor ons beiden). De shop wordt gedreven door een Arabier. Hij beweert uit Syrië te komen, maar als hij hoort dat we geen Amerikanen zijn geeft hij ruiterlijk toe dat hij uit Irak stamt. Hij wordt dan ook ineens een stuk vriendelijker. Amerikanen zijn tegenwoordig nogal gebeten op landgenoten die hun roots in het Midden-Oosten hebben. (Van Joden moeten ze doorgaans ook niet al te veel hebben, maar ja, die hebben  economische en politiek gezien  wel iets meer in de melk te brokkelen ... )

Clim heeft nog steeds last van constipatie; een week geleden was hij nog aan de diarree. Het kan verkeren. In de hotelbar zit men zich alleen maar vol te hijsen; bovendien is er te veel herrie en heerst er een streng rookverbod, zoals trouwens overal in de staat Californië. We blijven daarom 's avonds op onze kamer lezen en televisie kijken.

      

[ San Diego ] [ Sea World ] [ Los Angeles ] [ Universal Studio's ] [ Getty Museum ] [ Terugvlucht ] [ Info algemeen ]