Na
het ontbijt checken we out. We hebben al met de credit card betaald, dus dat is zo gepiept. Clim kan hier tot zijn tevredenheid op de valreep
zijn laatste Thomas Cook traveller cheques kwijt. We hebben de dag van te
voren geen plaatsen voor de Greyhound hoeven te reserveren en inderdaad, er is
ruimte genoeg. Op het busstation loopt nogal wat verlopen volk rond,de gefortuneerde medemens reist hier zeker niet met het als shabby
beschouwde openbare vervoer. Wij kunnen evenwel niet anders en we hebben er
geen enkel bezwaar tegen om tussen het gewone volk te zitten. Uiteindelijk
leer je zo de mensen en het land beter kennen. Het ritje naar Los Angeles
duurt ongeveer tweeëneenhalf uur.
Onderweg merkt Chris, de driver, dat er een
verstekeling in de bus zit. "Somebody
has sneaking in for a free ride!", zegt hij laconiek. Niemand meldt
zich echter. Niet erg, vindt Chris: “I’ll
findyou, somehow, for sure."
De hele bus grinnikt. Even later blijkt een Mexicaan die lag te pitten
vergeten te zijn dat hij in San Diego moest overstappen. Via het bekende
Orange County en Anaheim met het pretpark Disneyland bereiken we de buitenste
rand van downtown Los Angeles. Het busstation ligt in een louche buurt,
waarvoor in de reisboeken wordt gewaarschuwd. Zonder enige moeite regelt Clim
via een gratis telefoonnummer een hotel in het centrum, we krijgen zelfs de
taxikosten vergoed. De taxichauffeur is een emigrant, hoe kan het ook anders.
Hij komt uit Syrië en is van Armeense origine. Hij blijkt ook Turks en
Russisch te spreken, maar als ik die talen op hem uitprobeer val ik door de
mand zodra hij snelle en onverstaanbare antwoorden op mijn vragen geeft.
Bekijk ook ons filmpje:
HET
STILLWELL HOTEL
Enfin, ons hotel is Stillwell genaamd en ligt aan 'Broadway and Eight
Street', ongeveer aan de voet van de moderne wolkenkrabbers. Het wordt
gedreven door een Indiase familie en stamt net als ons hotel in San Diego uit
het begin van deze eeuw. Omdat het bijtijds is gerenoveerd, is het net niet
aan de slopershamer ten offer gevallen. Tekenend zijn de vele parkeerterreinen
rond het hotel; ooit hebben daar soortgelijke gebouwen gestaan. In de nabije
toekomst moeten er volgens de planning hoge kantoorkolossen verrijzen. We
betalen met de credit card het hotel vooruit.
Voor
we onze kamer bekijken zitten we al aan het bier in Hank's Bar die naast de
receptie ligt. Clim is in zijn element als blijkt dat er ook het Mexicaanse
kwaliteitsbier 'Bohemia'
wordt geschonken. We worden bediend door een heel aardige Française uit
Toulouse. Ze vertelt probleemloos over haar leven. Ze woont al tien jaar in
Los Angeles, tussendoor is ze nog getrouwd geweest met een Duitser. Ze spreekt
vloeiend Duits, wat je van een Française echt niet verwacht. Officieel mogen
we in de bar niet roken, maar zij maakt er geen probleem van als we een
sigaretje opsteken. In haar ogen verschijnt een blik van herkenning als ik
mijn Gauloises te voorschijn haal. 's Avonds wordt zij vervangen door een heel
wat minder toeschietelijke, pinnige Aziatische vrouw.
DOWNTOWN
L.A. VERKENNEN
Tegen
drie uur lopen we de stad in, alles is voor ons heel dichtbij. Vergeleken met
tien jaar geleden heeft dit gedeelte een metamorfose ondergaan. Alles is 'ge-upgraded'
en 'gegentrificeerd'. Internationale bedrijven van naam hebben zich hier weer
durven te vestigen en pronken met hun architectonisch interessante gebouwen.
De bestaande hotels hebben er sterren bij gekregen. Op de straten ligt geen
rotzooi meer en de 'weirdos', de junks en de alcoholisten - een vast element in het Amerikaanse straatbeeld
van de grote stad- zijn er nauwelijks te bekennen. Cafetaria's en drankwinkels
echter ook niet, die zorgen voor te veel overlast en trekken slecht volk aan.
Bij een Taco Bell in een souterrain eten we burrito's voor we verder gaan. In
het Omni - hotel informeren we alvast naar mogelijke bussen die 's morgens van
downtown naar de airport gaan. In het Westin Bonaventura Hotel hangen de
doorzichtige liften aan de buitengevel. We gaan daarmee omhoog naar de 34e
verdieping om foto's te maken en te genieten van het panoramische uitzicht.
Ook al ben je geen resident, je kunt in het hotel gewoon ongestoord rondlopen,
tenzij je er als een landloper uitziet.
BUSINESSDISTRICT
BUNKER HILL
Langzamerhand
raken we in het district Bunker Hill, ‘the very heart of L.A.', met
imposante hoogbouw van de Wells Fargo Bank en The First Interstate World
Building.Vroeger was dit een welgestelde buurt waar de Victoriaanse elite van
de stad woonde. Het MOCA (Museum voor Hedendaagse Kunst) ligt nabij.
Interessant vinden we vooral de op California Plaza kunstig aangelegde
watervallen en fonteintjes die volgens een wisselend patroon in werking
treden. Ze liggen bij de boveningang van de Angel Flight, een gerestaureerd
kabelbaantje uit 1901 dat voetgangers 96 meter hoger brengt. Het wordt wel
eens de 'kortste spoorweg van de wereld' genoemd. In 1996 is deze funiculaire
in oude glorie hersteld.
We gaan op zoek naar het historische Bradbury
Building met zijn magnifieke atrium, maar we kunnen het niet vinden. Een
kilometer verderop ligt nog El Pueblo met Olvera Street, het Spaanse dorpje
van waaruit de stad is ontstaan. We gaan er niet naar toe, omdat we dat al
eens eerder in 1990 hebben bezocht. Ook het fameuze City Hall Building (bekend
uit talloze films) staat daarom niet op ons programma. Aan de rand van
downtown bevinden zich nog enkele etnische wijken zoals Little Tokyo en
Chinatown. We kunnen echter niet alles bezoeken, onze tijd is hier ook maar
beperkt.
CULINAIR
INDIAAS FESTIJN
Die avond
eten we uitgebreid mixed grill bij het Indiase restaurant in ons hotel. Het
smaakt zeer goed, maar de norse ober vergalt veel van ons eetplezier. Volgens
Alfonso, de aardige Argentijnse receptionist, is die ober de zoon van de eigenaar
en vindt hij het bedienen aan tafeltjes beneden zijn stand. We nemen een
afzakkertje in Hank's Bar en zien toe hoe president Clinton zich op de
televisie in allerlei bochten wringt om zijn relatie met Monica Lewinsky te
bagatelliseren. We gaan vergeefs op zoek naar een liquor store; zelfs het
nabijgelegen tankstation, dat bijzonder rijk gesorteerd is aan drank en
knabbelwaar, heeft niets met alcoholisch gehalte in de aanbieding. Te
gevaarlijk, vinden ze. Die avond krijgen we op onze kamer twee keer bezoek.
Een keer komt Alfonso ons uitleggen welke bus we moeten nemen om bij het Getty
Centre te komen. Hij leent ons een vuistdikke gids over de stad. Hij is
werkstudent en komt uit de grote Argentijnse stad Córdoba. Als hij weg is
wordt er opnieuw aangeklopt. Nu is het iemand van een belendende kamer die
ongegeneerd om tien dollar komt bedelen, zogenaamd als change. Clim wimpelt
hem resoluut af.
