|
|
|
Kaart van de Northern TerritoryContacten met de aboriginalsDe volgende duizend kilometer of daaromtrent liggen voor ons. Het landschap is eentonig, waardoor het reizen eigenlijk nog langer duurt. Af en toe wordt er bij een nietige nederzetting gestopt; meestal bestaat die uit een benzinepomp, een café - restaurant en wat stoffige huisjes en schuren. Tijdens een van die pauzes verbroedert Jos zich met een trio zwaar vervuilde, oude abo - vrouwen, die gekleed gaan in vodden die stijf staan van de drek. Ze vormen het middelpunt van een zwerm vliegen. Jos draait op hun verzoek zware sjekkies voor hun. Daar genieten ze zichtbaar van. Ze zeggen zelfs netjes in het Engels dankjewel. In de buurt liggen de behuizingen van de aboriginals, daar neergezet door de regering. De woningen zien er eenvoudig en schoon uit, maar eromheen ligt tot in de verre omtrek rotzooi op de grond: papier, plastic zakken, flessen, blikjes, noem maar op. De tuinen bij de huizen zijn verworden tot junkyards, regelrechte autokerkhoven. Het lijkt er wel een beetje op de woonkampen van de Roma - zigeuners in Oost - Europa. Het van oorsprong normale sanitair is er om te kokhalzen. Clim komt er in ieder geval walgend uit te voorschijn en besluit zijn behoefte maar op te houden.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Natuurfenomeen Devil's MarblesNa ongeveer 600 kilometer bereiken we de attractie Devil's Marbles. Deze afgeronde rotsblokken in de vorm van granieten kogels liggen vlak bij de Stewart Highway in een tamelijk groen landschap: ze nodigen dan ook uit voor een interessante wandeling. De bizarre rotsformaties - de enige in hun soort ter wereld - werden door erosie verweerd tot de huidige vorm. De abo's beschouwen deze musterieuze Duivelse Knikkers uiteraard als heilig. We zitten inmiddels een stuk noordelijker, dat merk je aan het weer dat warmer is geworden. Enige uren eerder zijn we de Tropic of Capricorn overschreden (de Kreeftskeerkring). Je kunt nu echt spreken van zomerse temperaturen, hoewel het 's avonds en 's nachts nog behoorlijk afkoelt, maar het kwik zakt niet meer tot onder het vriespunt. |
|
 |
 |
Even verder ligt een goudstadje, Tennant Creek geheten. We stoppen er helaas niet. Er wordt in de buurt nog steeds goud gedolven, maar dan wel op industriële wijze met enorme machines. Die avond slapen we in huisjes bij een tankstation annex hotel - restaurant in Renner Springs. Er wordt een goede maaltijd geserveerd, het bedienend personeel bestaat uit back packers die er voor enkele maanden emplooi vinden. We amuseren ons met een krantje dat voor de Hollandse immigranten in Australië is bestemd, de Dutch Courier. Het taalgebruik stamt regelrecht uit de jaren vijftig, heel grappig om te lezen. Het doet ons denken aan de volzinnen van het Polygoon - journaal uit de bioscopen van die tijd.
|
|
|
Hooglopende ruzie in Renner SpringsDe volgende ochtend melden we ons gewoontegetrouw even na half acht in de eetzaal. We worden er echter niet bediend, hoewel we al vooraf voor onze eieren met spek hebben betaald. Clim gaat daarop in de keuken verhaal halen en krijgt het aan de stok met de eigenaar die ons voor alles en nog wat uitmaakt. Hij had met onze gids Jenn een tijd van kwart over zeven afgesproken, maar daar wisten wij niets van. Jenn had gewoon verzuimd ons daarvan op de hoogte te brengen. Gevolg: de goede man is met zijn 'cooked breakfast' blijven zitten en haalt zijn gram door ons een eeuwigheid te laten wachten. Hij windt zich zo op dat de confrontatie bijna op een handgemeen uitloopt. We eisen met succes onze centen terug. Zonder ontbijt moeten we vertrekken, maar niet nadat Jos Jenn voor haar nalatigheid behoorlijk fel verwijten heeft gemaakt. Het is al vaker voor gekomen dat zij ons groepsafspraken niet doorgeeft, dat is hij eindelijk zat. Zij weet van niets, beweert ze. Stond die café - baas dan soms te liegen of is hier sprake van het zoveelste misverstand? |
|
We stoppen bij een gehucht dat Daly Waters heet. Het is een van de eerste cafés van de outback, maar hij is dicht. Of het nog ooit opengaat is zeer de vraag, want het lijkt stevig dichtgespijkerd. Wel is het museum open. In de Tweede Wereldoorlog was hier veel activiteit om de troepen noordelijker in Darwin gelegen te voorzien van munitie en dergelijke. Ook het telegraafkantoor had in die tijd een belangrijke functie, daar laat een expositie ons meer van zien. Honderd kilometer verderop opnieuw een café, nu druk beklant. Het is weer een van die kenmerkende outback kroegen met veel ruig behaarde autochtone klanten met dikke bierbuiken en nieuwsgierige toeristen op doortocht. Hier wordt geluncht.
 |
 |
Zwemmen in warmwaterbronnen |
|
Mataranka Hot SpringsHalverwege de middag slaan we letterlijk onze tenten op in Mataranka Hot Springs, een oase rondom enkele warmwaterbronnen die in een heuse rivier uitkomen. Bijna iedereen duikt in de warme waterpoelen en maakt een wandeling door het bos, waar de walibies vrij rondlopen. Er ligt een groot vakantie complex bij de bronnen, waar we eindelijk eens een keertje op ons gemak op een terrasje kunnen zitten. Het eten is er voortreffelijk en nog niet eens duur ook. 's Nachts horen we dingo's huilen, maar we kunnen niet echt goed bepalen of ze wel in de buurt zitten. Trouwens, niet veel later moeten we al weer uit de veren. Het is vier uur in de morgen. In het duister moeten we inpakken en wegwezen voor een lange rit noordwaarts. Een uur of vier later en driehonderd kilometer verder slaan we na het iets grotere stadje Katherine af naar het oosten om er een boat ride te maken door de canyons van de Katherine Gorge. |
|
