Om een uur of tien lopen we naar het centrum, waar we op de
Free City
Circle Tram stappen. Deze tram brengt je gratis in een half uur tijd rond
heel downtown van Melbourne. En wie is er ook van de partij? Juist ja, Graham.
Onze gids heeft het niet breed en wil eindelijk eens Melbourne op eigen houtje
bekijken. Weinig toeristen weten van deze unieke mogelijkheid om de stad globaal
en ook nog gratis te bezichtigen af, dus de tram blijft gedurende de hele rit halfleeg.
Bekijk ons filmpje:
Even het internet op
Na meer dan een heel rondje gemaakt te hebben stappen we bij
de Library uit om daar gratis te internetten. We zijn echter noch lid, noch
Australisch, daarom krijgen we geen toegang tot het www. Vlakbij ligt echter een
internetcafé waar Jos zijn e-mail ophaalt en de bezoekerstellers van zijn
websites bekijkt. Hij ontdekt tussen de mail een bericht van Mieke, een oude
vriendin die nu in Adelaide woont en waar we over een week op bezoek gaan. We
mailen direct terug dat we in aantocht zijn en geven concrete details door.
Zandstenen bouwwerken uit 19de eeuw
Vervolgens beginnen we aan een echte sight seeing walk door de
stad. We beginnen bij de oude Goal (stadsgevangenis) waar ooit
Ned Kelly opgesloten
heeft gezeten. De mythe over die Ned begint ons zo langzamerhand een beetje de
keel uit te hangen....Hij
was gewoon een boef, punt uit. Hier in de buurt liggen tal van oude gebouwen die
uit grote blokken zandsteen zijn opgetrokken: een museum, de universiteit en een
rechtbank bijvoorbeeld. En niet te vergeten de talrijke kerken en kapellen
natuurlijk.
In een weids aangelegd park ligt de National Gallery of Victoria,
een goed geoutilleerd kunstmuseum dat we echter door tijdgebrek links laten
liggen. Met name de St. Patrick's Cathedral, die op een heuveltje staat
achter het parlement, is van binnen de moeite waard met zijn gelige lichtinval
(zie foto).
Hij is opgetrokken in neogotische stijl. Het is een katholieke kerk, de andere
kerken zijn veelal van een andere denominatie, zoals anglicaans, presbyteriaans enz.
Om het
parlement van binnen te kunnen bezichtigen zijn we net te laat, ze sluiten om
12.00 uur pal voor onze neus de deuren. Er tegenover ligt het Princess Theatre,
vergane glorie uit het begin van de twintigste eeuw. Heeft wel een aardig
interieur. We passeren het Gold and Treasure Museum en een half dozijn andere
belangwekkende gebouwen voor we Flinder's Street met zijn oude opgeknapte trams
bereiken. Daar ligt het indrukwekkende stationsgebouw uit 1907 met de
anglicaanse St. Paul's Cathedral er tegenover. In die laatste staat een oud
vrouwtje bij wijze van spreken reclame te maken voor het geloof, of is het
alleen maar voor de kerk? Ze wil ons een rondleiding geven, maar daar zien we
van af. De kerk is niet groot, maar alles is er tot in de puntjes verzorgd. Hier
wordt overduidelijk perfect gepoetst.
We steken de brug over de
Yarra River over en
belanden in een nieuwer gedeelte ten zuiden van de stad. Aardig uitzicht op
downtown aan de overkant. De rondvaartboten op de rivier liggen er in dit
seizoen werkloos bij. We slenteren door het
Victoria Arts Centre,
een modern gebouw met een hoge slanke spits. We blijven niet lang tussen deze
modernistische gebouwen hangen en steken via een andere brug weer de rivier
over. We gaan met een Turkse liftboy omhoog de Rialto Tower in. Het uitzicht
valt vanwege de heiigheid iets tegen, maar de fototentoonstelling en vooral de
film is redelijk van kwaliteit. We drinken cappuccino op het Observation Deck
dat zich 255 meter boven de grond bevindt.
Een volgende bezienswaardigheid is de
Bank of America waar we gewoon naar binnen lopen. De hal wordt er bekroond door
een stijlvolle koepel met een zestal mooi vormgegeven nissen er omheen, alles is
sfeervol verlicht. Het is evenwel niet de bedoeling dat toeristen zoals wij daar
staan rond te gapen, dus we lichten al snel onze hielen.
In de buurt liggen enkele ouderwetse
shopping arcades
(shopping malls, winkelgalerijen), onder andere de Rock Arcade die zeker 100
jaar oud is. De winkeltjes verkopen exclusieve en daarom ook dure spulletjes
waarin we niet zo geïnteresseerd zijn. Hoewel, Clim ontdekt toch iets van zijn
gading, namelijk een muntenantiquariaat. Hij is er pas weg te slaan nadat hij
voor minstens vijftig dollar oude munten uit 1950 heeft aangeschaft. Jos vermeit
zich ondertussen in een boekwinkel. Het lukt hem de zaak te verlaten zonder iets
te kopen, dat komt niet vaak voor. Enkele straten verderop begint China Town,
maar we geven de voorkeur aan een bezoek aan een Ierse taveerne, een beetje
verstopt in een onopvallend steegje gelegen. Het is happy hour in het souterrain
café, maar zoals overal geldt ook hier: gezelligheid kent geen tijd. De
klandizie bestaat voornamelijk uit kantoortypes die zojuist een punt achter hun
werkdag in de city hebben gezet.
Telefoneren
Een taxi (met alweer een Indiase chauffeur) brengt ons terug
naar ons hotel. Clim wil 's avonds Mieke bellen, maar de receptie heeft onze
directe buitenlijn afgesloten. Clim gaat verhaal halen en even later is de
verbinding hersteld. Het blijkt dat er al te veel gasten misbruik maken van deze
faciliteit door te "vergeten" hun telefoonrekening betalen. We maken afspraken
met Mieke die zo te horen blij is dat we er aan komen. We dineren die avond in
een redelijk geprijsd café - restaurant. Jos geniet van konijn, een gerecht dat
je niet vaak op het menu van restaurants ziet staan. Gelukkig kunnen we er
roken, maar alleen aan de bar. Dat levert hun van onze kant extra omzet op.
