|
|
Weerzien
na vele jaren
We komen op zondagavond rond 18.00 uur in Adelaide aan. We
zitten in het Festival Lodge Motel vlak bij het centraal
station van de
stad. Clim brengt onze oude vriendin Mieke telefonisch van onze komst op de
hoogte en een uur later komt zij ons ophalen. We besluiten eerst te gaan eten
bij een Thais restaurant, waar we herinneringen ophalen en nieuwtjes
uitwisselen. We hebben elkaar in 22 jaar tijd slechts tweemaal gezien, toen zij
wegens sterfgevallen in haar familie in Nederland was.
Na het eten bezoeken we
haar huis in een van de buitenwijken van deze toch wel uitgestrekte stad; ze
telt ongeveer een miljoen inwoners en is de op vier na
grootste stad van
Australië. Als Mieke ons na middernacht afzet bij het hotel neemt zij en passant
onze vuile was mee, die gaat vannacht nog in haar wasmachine en droger. Tof
toch? |
 |
Foto's van kangoeroes in het Cleland Wildlife Park
(klik voor vergroting)
|
 |
 |
 |
 |
Easy going in Adelaide
Het is maandag, het is nu veel drukker op straat. Er wordt
gewerkt in deze stad. Na het ontbijt kopen we een bloemstuk voor Mieke, die iets
later dan afgesproken arriveert. Ze heeft de halve nacht aan ons wasgoed
gewerkt, de lieve schat, maar die is nu wel piekfijn in orde. We toeren de hele
dag in haar auto rond. We bezoeken allereerst het Cleland Wildlife Park, dat op
de hellingen van de Adelaide Hills is gesitueerd. Daar zijn vele inheemse
diersoorten (vooral veel
kangoeroes en walibies) in het wild te bezichtigen. Ze zijn er
behoorlijk tam, je mag ze dan ook voeren met speciaal bij de kassa aan te
schaffen zakjes voer. In de speciale aviaries vliegen tal van soorten vogels
rond, met name de bekende
kookaburro en allerlei soorten
parkieten (zo noemen
we ze maar even, ze heten echter anders...) We zien er verder ook
dingo's, slangen,
pelikanen Het weer is
uitstekend en we nemen er ons gemak van. Urenlang slenteren we door het park en
wisselen we ervaringen uit. Het is er niet druk, per slot van rekening is het
winter hier en dan blijven zo te zien de lokale toeristen thuis. (O ja, het is
ook nog maandag, de meeste mensen moeten dus werken!)
|
 |
Hahndorf, een Duitse "enclave"
Later in de middag gaan we op bezoek bij een schoonzus van haar
die in het typisch Duitse dorp Hahndorf een gezellig huisje bewoont. We
trakteren op gebak, de wordt uiteraard Schwarzwalder Kuchen. Na dit
knusse intermezzo begeven we ons naar de moderne jachthaven in Glenarin, gelegen
in het zuiden van de stad nabij de luchthaven. Daar ligt ook nog het schip
waarmee de eerste kolonisten in Adelaide arriveerden, onder andere John
Flinders. Het is nu een restaurant.
Dure appartementen en trendy winkels omzomen
de haven. Veel winkeltjes zijn echter opgeheven, de locatie is er te prijzig en
te omzet te klein, dat kan Bruin dus niet trekken. De uitzichttoren is dicht,
zodat we besluiten naar Mieke thuis te gaan eten. Dat is klaargemaakt
door de oudste dochter, die vandaag nog jarig is ook; ze wordt zestien.
Rond tien uur nemen we afscheid van de kids en worden we weer naar ons hotel
teruggebracht. "Partir, c'est mourir un peu", dat gevoel hebben we een beetje als
we ook van Mieke afscheid moeten nemen. Terug op onze kamer pakken we onze
reistassen helemaal opnieuw in, want we moeten met die pas gewassen en gestreken
kleren toch enige zorgvuldigheid betrachten.
|
   |
