|
|
|
|
|
|
|
We hebben ‘s morgens afscheid genomen van Gloria, die voor ons een cadeau heeft en wel mooie foto’s van de streek met een persoonlijke opdracht op de achterkant: “For my favourite foreigners ...etcetera..” Rond het middaguur komen we in het stadje aan. We moeten lang zoeken naar een hotel, want het door ons gekozen hotel is inmiddels dichtgetimmerd. Niet altijd zijn de reizigershandboeken actueel genoeg.
|
|
 |
|
Het is heet in dit overzichtelijke stadje, het loopt tegen de dertig
graden. Op de sportvelden in het nu drooggevallen stroomgebied van de Rio
Grande wordt niet alleen maar gevoetbald, maar ook basketball gespeeld. Daar
blijven we een tijdje naar kijken. Er lopen ook vrouwen in sporttenue rond,
ongehoord. Later blijkt dat deze groepen horen tot de open vrouwengevangenis
die in de stad ligt. Ik vraag me af wat al die jonge vrouwen op hun kerfstok
hebben. Waarschijnlijk alleen diefstal. Uiteraard maken we ook een rondgang
langs de kerken, kloosters en monumenten van de stad.
Op
de centrale Plaza bij het Palacio de Gobierno vindt weer eens een demonstratie
van ambtenaren plaats. Politie te paard vormt een cordon tegen de
manifestanten. We wachten op enig vuurwerk, maar dat blijft uit. Er breken
geen schermutselingen uit. Verder bezoeken we op een middag een kuuroord in de
bergen, Termas de los Reyes, ongeveer
twintig kilometer buiten de stad gelegen. We gaan met de lokale bus, waarnaar
we lang moeten zoeken. Naast een duur kuurhotel is daar eigenlijk niets te
zoeken, maar de omgeving is mooi en doet enigszins aan Zuid - Duitsland denken. We zitten er een tijdje op een terras te genieten van de zuivere berglucht,
samen met de enige andere toeristen, een jong Argentijns stel met een
zuigeling. We lopen nog een bergweg op om hoger te kunnen genieten van het
uitzicht. Clim wil een short cut, dus dat wordt letterlijk klauteren geblazen,
soms op handen en voeten. In de bus terug worden we verdrongen door drommen
kinderen die de particuliere nonnenschool in Termas hebben bezocht en nu
teruggaan naar huis. Ook brengen we een bezoek aan het kerkhof dat niet kan
tippen aan de pracht en praal van Recoleta in Buenos Aires. Pal ernaast in het
rivierdal ligt een schamele sloppenwijk die elk jaar tijdens het regenseizoen
wordt overstroomd. We doen het rustig aan in Jujuy. De avonden zijn er zacht.
De straten stromen dan ineens vol flanerende mensen, en dat terwijl er met
name in de middaguren geen
sterveling te bekennen is. We
hebben ook weer eens problemen met geld wisselen en worden van het kastje naar
de muur gestuurd. Ik erger me dood, maar Clim houdt het hoofd koel.
Na
een klein uur komt hij triomfantelijk zwaaiend met een bundel biljetten de
zoveelste bank uitgelopen. Het plaatselijke museum is best wel aardig. Het
wordt gerund door enthousiaste vrijwilligers en is gevestigd in een oud,
voortreffelijk schoongehouden herenhuis. Mooie kleren, een maquette van de
stad, portretten, oude gebruiksvoorwerpen en natuurlijk wapens worden er
tentoongesteld. We luieren en kuieren tenslotte wat rond in stadsparken en
villawijken; die zijn hier ook. Daar kunnen wij persoonlijk met ons
vooroorlogse huisje in Roermond een puntje aan zuigen….
Vanuit
Jujuy nemen we op een zonnige morgen de bus terug naar Salta. Op het station
daar brengt een sympathieke taxichauffeur ons naar het gloednieuwe vliegveld
van de stad. Onderweg maak ik met de chauffeur in het Spaans een praatje over
automerken; ongelooflijk, ik over auto’s ouwehoeren….! De vertrekhal ruikt
nog naar de verse verf. We zijn veel te vroeg en moeten lang wachten. Een
nonchalante ober vergeet ons wisselgeld van vijftig dollar terug te geven,
waarop ik in woede ontsteek en op hoge toon het geld onmiddellijk terugeis. Zo’n
groot bedrag vergeet je toch niet ?! Verongelijkt telt hij het geld
uit. Uiteindelijk loopt het vliegtuig, een DC-9, toch nog vol. Onze stoelen
zijn natuurlijk weer bezet, zo gaat dat in dit soort landen, maar we jagen de
jonge vrouw met haar kind zonder pardon van onze plaatsen weg. Na een dikke
twee uur staan we opnieuw op het grondgebied van
‘distrito federal’, ofwel van de hoofdstad Buenos Aires. Het is al
donker als we op het binnenlandse vliegveld van Jorge Newbury landen. Een
gevaarlijk manoeuvrerende oude
schurk, type voormalig Maffialid, rijdt ons met zijn oude taxi over de brede
stampvolle avenues naar de binnenstad. Zonder problemen kunnen we daar in het
klassieke, maar redelijk goedkope art deco - hotel Chile intrekken.
De kamer is niet veel soeps, maar de ambiance is er prachtig.
Prijs: vijftig dollar per kamer, een koopje toch? We hebben deze dag
200 kilometer per bus, 1600 kilometer per vliegtuig en 40 kilometer per taxi
afgelegd. Alles verliep in feite gesmeerd, zo willen we wel vaker reizen.
We blijven nog enkele dagen in Buenos Aires, maar die heb ik in niet - chronologische volgorde al in het begin van dit verslag beschreven. Alleen een uitstapje naar het plaatsje Tigre, dat in de moerasdelta van de Rio Plata is gelegen, heb ik nog niet nader onder de loep genomen.
|
|
|
Fraaie huizen aan de rivier, een toeristische kermis, veel
watersport, lekker zonnetje, busreis heen en treinreis terug, dat is het wel
ongeveer. Ach, een mens moet toch bezig blijven, wat ons betreft ook tijdens
de vakantie. De thuisreis verloopt uiteindelijk ook moeiteloos, zij het dat
die behoorlijk lang duurt met die urenlange busrit
naar het vliegveld van Buenos Aires en een overstap in Madrid. Als we in Roermond aankomen is het schitterend weer, maar
de dag daarna begint het een week lang te regenen…...
|
|
