|
|
|
ARGENTINIË
Algemene
gegevens van de reis
REISROUTE
Buenos
Aires – Montevideo (Uruguay) – Salto
(Ur.) – Corrientes – Resistencia – Ascunción (Paraguay) – Formosa –
Córdoba –Belgrano – Santiago del Estero – Tucumán – Valle de Tafi
– Salta – Termas – San Antonio de los Cobres
- Jujuy – Salta – Buenos Aires
|
|
|
In Buenos Aires vindt veel van het openbare leven plaats in gezellige cafeetjes, die vaak ook 's nachts open zijn. |
|
BUENOS AIRES Buenos Aires is zonder twijfel de meest Europese stad van Latijns Amerika, vaak vergeleken met Parijs. De stad telt talloze terrasjes, parken, restaurants en cafés waar u kunt bijkomen van de reis. Als je nog voldoende energie over hebt kan je kiezen voor een bezoek aan een van de vele tientallen musea, aan een theater of misschien wel een voetbalwedstrijd. En natuurlijk mag een bezoek aan een tangohow niet ontbreken. Andere hoogtepunten van deze stad zijn de schilderachtige wijk La Boca, de tango voorstellingen op straat op zondag en de begraafplaats Recoleta met onder andere de graven van Evita Peron en Carlos Gardel. |
Obelisk van Buenos AiresMonument van de rijke historie van de stad De obelisk van Buenos Aires werd in 1936 ter ere van het vierhonderdjarig bestaan van de stad gebouwd, in een tijdsbestek van vier weken. Het monument staat midden op het Plaza de la Republica in de Argentijnse hoofdstad. De obelisk is 67 meter hoog en het voetstuk beslaat 49 m2. Het monument, een ontwerp van de Argentijnse modernistische architect Alberto Prebisch, is opgetrokken uit witte stenen uit de provincie Cordoba. In 2005 werd het gerestaureerd en kreeg het een deklaag van acryl, zodat het beter bestand is tegen weersinvloeden Het monument herinnert aan uiteenlopende historische gebeurtenissen: de oorspronkelijke stichting van de stad in 1536, de herbouw in 1580, de eerste keer dat de Argentijnse vlag werd gehesen bij de Kerk van Nicolaas (1812)op de plek waar de obelisk nu zelf staat, en de inauguratie als Argentijnse hoofdstad in 1880. In de obelisk kunt u via de 226 treden tellende trap de top bereiken. Daar bieden vier ramen een adembenemend uitzicht op de stad. De obelisk is echter meer dan een monument van de geschiedenis van Buenos Aires; al jaren is het een belangrijk ontmoetingspunt. Voetbalsupporters verzamelen zich hier om overwinningen te vieren, maar er vinden ook politieke en sociale betogingen plaats. Tijdens het bewind van de impopulaire peronistische regering (1974-1976) hing er een bond met de tekst Silencio es salad (stilte is gezondheid). Het was bedoeld om automobilisten aan te sporen niet te claxonneren, maar werd ook beschouwd als een dreigende waarschuwing om politieke tegenstanders het zwijgen op te leggen. Deze periode van onderdrukking vormt een zwarte bladzijde in de Argentijnse geschiedenis: veel anti-peronisten verdwenen en er ontstonden maatschappelijke onlusten door de enorme inflatie en de instortende economie. |
Aan
het begin van de twintigste eeuw was Argentinië het op zes na rijkste land
van de wereld. Die welvaart weerspiegelde zich ook in het aanzien van de stad.
Onder leiding van de beste Europese architecten groeide de stad in snel tempo
uit tot een echte Europees aandoende metropool.
In de jaren twintig bereikte BA de twee miljoen inwoners en was het
inmiddels ook een van 's werelds artistieke en culturele hoofdsteden. Wat er
vanaf toen mis is gegaan met de stad, en het hele land trouwens, weet niemand.
De tweede wereldoorlog strooide weliswaar roet in het eten, maar de
hoofdoorzaak dient toch te worden gezocht in het slechte bestuur van het land,
onder meer door de rechtse arbeideristische dictator Juan Perón (een
Nazi-sympathisant van het zuiverste water nota bene) en de daaropvolgende
vileine militaire dictaturen.
Tegenwoordig
is de stad weer aan het opkrabbelen en probeert men de allure van weleer te
herkrijgen. In het centrum is dat in redelijke mate gelukt, maar even
daarbuiten is het verval en de teloorgang nog steeds duidelijk waarneembaar.
Toch valt het wel mee, tenminste als je het vergelijkt met tal van andere
wereldsteden die letterlijk uit hun voegen barsten. De Argentijnse bevolking
is overwegend mediterraan van afkomst, vandaar dat men erg veel waarde hecht
aan uiterlijk vertoon. Dat achter al die fraaie, opgepoetste façaden de
grauwe werkelijkheid heerst, deert hen niet zo. Zelfs de bewoners in die
buurten zelf laat het tamelijk onverschillig gezien de zorgeloze manier waarop
ze met hun woonomgeving omspringen.
In tal van gebouwen kan men nog genieten van de aantrekkelijke art deco elementen die er in verwerkt zijn. Rond de eeuwwisseling (1900) was Argentinië een van de rijkste landen van de wereld. |
|
